สถานะความเจ็บปวด

"มาเอาอะไรตอนนี้ ร้านปิดไปแล้วมั้ง" จากที่คิดว่าคนตรงหน้าต้องเป็นฝ่ายรอ แต่เขากับต้องมานั่งรอเป็นเวลาหลายชั่วโมง โทรไปก็ปิดเครื่องไม่รู้มัวแต่ทำอะไรอยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด
"พี่แค่เอาของมาให้ค่ะ" จารวีคิดว่าคนอายุน้อยกว่าลืมไปแล้วว่าวันนี้ต้องไปลองชุดแต่งงาน เพราะเมื่อเดือนก่อนยังบอกอยู่เลยว่าจะไม่แต่งกับเธอ แต่จะจำได้หรือไม่ก็ไม่มีผลอะไรกับเธออีก
"เอาวางไว้ แล้วจะไปที่ไหนก็ไป" เรวิทย์พูดออกมาด้วยความหงุดหงิดใจพร้อมกับเมินเฉยกับสิ่งที่คนอายุมากกว่าวางไว้ให้ เขาเลือกที่จะไม่มองหน้าของจารวีอีกเพราะคิดว่าครั้งนี้จะเหมือนครั้งก่อน ๆ ที่จะถูกอีกฝ่ายง้อแบบสุดตัว
เมื่อวางสิ่งที่ถือมาลงบนโต๊ะจารวีก็พาตัวเองออกจากห้องนั่งเล่นทันที เธอไม่แม้จะพูดอะไรกับเรวิทย์อีกเพราะคิดว่าการจากกันแบบนี้ดีที่สุดแล้ว
"จะไปไหน" เรวิทย์ถามอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นจารวีกำลังเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปโดยที่ไม่มีการเข้ามาง้อเหมือนกับครั้งก่อน ๆ
"ก็ไล่แล้วพี่จะอยู่ทำไมล่ะ" ถึงจะให้อยู่เธอก็คงอยู่ไม่ได้แล้ว ยิ่งโดนคนน้องไล่เธอคงทำได้แค่เดินจากไปโดยไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีก ทั้งที่คิดว่าจะกลับมาในตอนที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี รวมไปถึงหัวใจของเธอที่สามารถตัดคนตรงหน้าจนหมดสิ้นแล้ว
แต่มาในตอนนี้เธอคิดว่าการหายออกไปจากชีวิตของกันและกันตลอดไปคงจะดีที่สุด
"ดี!! ไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก"