เมื่อรักหวนมาในยามที่ข้าหมดใจ

ในยามที่ข้ารัก...ท่านกลับผลักใส แต่ในยามที่ข้าไม่ต้องการ...ท่านกลับหวนมา

#.#.#.#.#.#.#

ลู่เซียวเหยายกยิ้มมุมปาก บุรุษตรงหน้าไม่ได้คิดการณ์ไกลใดๆ เผื่อนางเลยสักนิด เขาคิดถึงแค่เพียงตัวเขาเท่านั้น

"หากเป็นอย่างที่เจ้าพูดมาเช่นนั้นข้าจะต้องรอเจ้าจนไม่อาจเลือกบุรุษที่ดีกว่าเจ้าไม่ได้อีกเลยหรืออย่างไรกัน เหตุใดข้าต้องเสียสละความสาวความสวยและความสามารถที่ข้ามีเพื่อเด็กที่ยังไม่รู้จักโตคนหนึ่งด้วยเล่า เจ้าคิดว่าบุรุษในใต้หล้านี้ข้าจะมองแค่เจ้าคนเดียวหรือไร"

ถังจื่อหยวนถูกคำพูดนี้ตบหน้าเข้าอย่างจัง หลังจากนั้นก็พลันได้สติขึ้นมา

ลู่เซียวเหยาไม่ใช่บุตรีจากครอบครัวพ่อค้าเหมือนในอดีตอีกแล้ว นางมีฐานะเป็นถึงลูกศิษย์ของหมอเทวดาหวงหมิงที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจ และนี่ก็คงเป็นเหตุผลที่ลู่อันหยางสามารถเดินออกจากวังได้อย่างสง่าผ่าเผยแน่นอน

ลู่เซียวเหยาลุกขึ้นยืน ไม่คิดที่จะทนนั่งปั้นหน้าให้กับคนเห็นแก่ตัวผู้นี้ได้อีกต่อไป

"เอาล่ะข้าขอบอกอะไรเจ้าสักอย่างในฐานะญาติผู้พี่ที่เคยเติบโตมาด้วยกัน จงอย่างรั้งในสิ่งที่เจ้าได้ปล่อยมือไปแล้วเพราะมันจะไม่กลับมาในมือของเจ้าอีกครั้ง กรรมใดใครสร้างกรรมนั้นก็ต้องรับไป ข้าหาใช้สตรีที่สิ้นไร้ไม้ตอก คุณหนูมู่ก็เช่นเดียวกัน เหตุใดพวกเราจะต้องทำในสิ่งที่เจ้าต้องการ"

ลู่เซียวเหยาเดินออกจากศาลาชมวิว ระหว่างนั้นอิงเถาก็พามู่หว่านเหยาเข้ามาพอดี