SET รักอบอุ่นหัวใจ

หนังสือเซตนี้มีทั้งหมด 2 เล่ม คือ

เจ้าสาวไม่ได้เลือก

"อยากเป็นเมียฉันเหรอ"เขาถามใบหน้าเรียบเฉย

"ฉันแค่อยากดูแลคุณอย่างเช่นภรรยาทั่วไปที่เขาทำกันก็เท่านั้นเอง" เขากัดฟันกรอด

"เธอก็เหมือนพี่สาวเธอ ที่ทำดีกับฉันเพื่อหวังผลตอบแทน เธออย่าคิดว่าฉันจะหลงกลเธอเหรอ กมลดา"

"ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะค่ะ ฉันแค่อยากจะดูแลคุณจริง ๆคุณเมฆ" พยายามขมอารมณ์พูดเสียงเรียบ

"ใครจะเชื่อพี่น้องกันก็คงจะหน้าไหว้หลังหลอกกันทั้งคู่ สันดานคงจะเหมือนกันไม่มีผิด"

กมลดาสุดจะทนกับคำพูดที่เขากล่าวหา เธอวางช้อนที่ตักข้าว แล้วมองหน้าพ่อคนปากดี

"คุณจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะคุณเมฆ แล้วคุณคิดเหรอว่าฉันอยากเป็นเมียคุณ แล้วคุณคิดเหรอว่าฉันอยากอยู่ตรงนี้ คุณคิดว่าคุณตกอยู่สถานการณ์นี้คนเดียวหรือยังไง ที่ฉันลุกขึ้นมาทำอะไรอย่างนี้ ก็เพื่ออยากจะอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ฉันแค่อยากทำหน้าที่ของฉันก็เท่านั้น ถ้าคุณไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร"

จังหวะที่ใบบัวจะก้าวเดินพ่านเขาไป มือหนาใหญ่กลับคว้าแขนเธอไว้แน่น แล้วกระซากร่างบางลงมานังบนตักอย่างแรง ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ย

"ปากดีนักใช่มั้ย? อยากทำหน้าที่เมียนักเหรอ? อยากเป็นเมียฉันมากขนาดนั้นใช่มั้ย? ได้... เดี๋ยวฉันจะให้เธอรู้ ว่า เมียตัวจริง เขาทำหน้าที่กันยังไงกมลดา"

"คุณจะทำอะไรคุณเมฆ! ปล่อยฉันนะ!" กมลดาพยายามดิ้นสุดแรง แต่ยิ่งดิ้น ร่างสูงใหญ่ของเขาก็ยิ่งรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

"ดิ้นไปก็ไม่มีประโยชน์ กมลดา..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวทำให้เธอสะท้านวาบ "อยากเป็นเมียฉันไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ทำใจไว้ซะ ว่าคืนนี้...เธอจะได้สมใจ"
******************************************************************************************************************
รักลวงใจ

“ดื้อด้านนักใช่มั้ย…ได้…จะอยู่ ก็อยู่ให้มันรู้ไป…”

แล้วก็ จัดการแกะยาแก้ไข้ บีบปาเธอให้อ้าปากนิดหน่อย แล้วเอายาใส่เข้าไปในปาก แล้วจัดการกลอกน้ำตามเขาไป วารีสำลักเล็กน้อยแต่ก็กลืนยาลงคอโดยดี

“นึกว่ายาจะติดคอตายในบ้านฉันแล้ว”เขาพูดอย่างโล่งอก

แล้วเขาก็นั่งลงข้างโซฟา ไม่ยอมลุกไปไหน สายตาคมยังจับจ้องใบหน้านั้นต่อไปอย่างอดห่วงไม่ได้

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ฝนยังคงตกไม่หยุด เสียงฟ้าร้องเป็นระยะ ๆ มะยมเดินเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าผู้หญิงชุดหนึ่งที่ดูเรียบง่ายแต่สะอาด

“นายครับ…นี่เสื้อผ้าของแม่ผม เห็นเธอเปียกทั้งตัวแบบนี้…ถ้าไม่เปลี่ยนคงได้หนาวตายแน่”

ชายหนุ่มรับมาเงียบ ๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองร่างบางบนโซฟา เธอยังคงนอนตัวสั่น หายใจหอบ ๆ เหมือนเดิม ผ้าห่มที่คลุมก็ไม่อาจช่วยไล่ความหนาวออกไปได้

เขากัดฟันแน่น สีหน้าหงุดหงิดรำคาญใจสุดขีด ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม

“ยม…ออกไปข้างนอก”

“ฮะ…นายจะทำอะไรครับ…”

“กูบอกให้ออกไป!” เสียงดุเข้มจนมะยมรีบหายตัวไปทันที

ชายหนุ่มยืนอยู่นิ่ง ๆ ดวงตาคมจ้องร่างบางที่นอนหมดสติ ความลังเลแวบเข้ามาในใจ แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาว ก้าวเข้าไปนั่งลงข้างโซฟาอีกครั้ง

“จะให้ตายเพราะดื้อหรือไงวะ…” เขาสบถเบา ๆ พลางวางเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ข้าง ๆ แล้วค่อย ๆ ดึงผ้าห่มออกจากตัวเธอ มือหนาเริ่มคลายกระดุมเสื้อตัวเปียกชื้นด้วยท่าทีที่ดูขึงขังและเงียบขรึม ดวงตาคมกริบพยายามมองเฉพาะสิ่งที่จำเป็น (หรือที่ต้องมอง)

‘ไอ้ที่ว่าเด็ก ไม่เด็กแล้วมั้ง’