นายจอมโหดไร้รัก

นายจอมโหดไร้รัก โดย....บัวริน
อารัมภบท
วดีรำไพเบิกตาโพลงมองเขาอย่างตื่นตระหนก
คุณพระช่วย เขาคงไม่หักคอเธอจริงๆหรอกนะ...
วดีรำไพดิ้นรนสุดแรง แต่อีกฝ่ายกำลังโกรธจัด เขาหอบหายใจเข้าออกอย่างโกรธจัด บอกถึงอารมณ์ร้อนแรง เธอไม่น่าไปยั่วโมโหเขาเลยจริง วดีรำไพคิดเมื่อสายเกินไปแล้ว
เขมราชกดร่างเธอลง จนตัวเธอพาดกับเข่าของเขา ก่อนที่หญิงสาวจะทันรู้ตัวว่าเขาคิดทำอะไร
ฝ่ามือหนักๆฟาดลงมาที่แก้มก้นของหญิงสาวเต็มแรง เสียงดังสนั่น
เพลียะ!
"โอ๊ย!"
เธอหยุดดิ้น เมื่อฝ่ามือหนักๆของเขาฟาดลงมาบนสะโพกงอนงามเต่งตึงของหญิงสาวอีกครั้ง อย่างป่าเถื่อน และรุนแรง
เขาจับร่างบางดันให้ลุกขึ้นอย่างไม่ปรานีปราศรัย
วดีรำไพน้ำตาร่วง ไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต หญิงสาวยกมือปาดน้ำตาอย่างเจ็บใจ มองเขาอย่างโกรธแค้น
"คนบ้า...ฮือ...ฮือ..."
"ลองด่าฉันอีกคำเดียว ฉันจะจับเธอฟาดให้นั่งไม่ได้เลยคอยดู"ชายหนุ่มพูดข่มขู่ หน้าตาบูดเบี้ยว
วดีรำไพไม่อาจเสี่ยงยั่วโทสะเขาด้วยการเอาชนะคำท้าทายของเขา หญิงสาวรู้แล้วว่าเขาไม่ได้แค่ขู่เล่นๆเท่านั้น
ผู้ชายคนนี้ดุดันกว่าที่เธอคิดเอาไว้มากมายนัก
ถ้อยคำเผ็ดร้อนที่อออยู่ที่ลำคอ ถูกกลืนหายเข้าไป เธอพยายามจะระงับอารมณ์ กำมือแน่น จ้องหน้าเขาอย่างแค้นๆ
"คราวหน้า ถ้าคิดจะเอาอะไรมาสาดใส่หน้าฉันอีกล่ะก็ คิดดูให้ดีเสียก่อน เพราะฉันจะไม่แค่ฟาดก้นเธอแน่"เขาเค้นเสียคำราม
วดีรำไพหน้าขาวซีด รู้ดีว่าเขาไม่ได้แค่ขู่เท่านั้น

รักด้วยใจ บัวริน