ล่ามรัก

"คุณเมามากแล้ว ไพน์ว่าคุณไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะคะ จะสดชื่นแล้วหลับสบาย"

สายตาที่ชีวินมองเธอแบบนี้ภัทรพิชารู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย เท้าเล็กค่อยขยับก้าวถอยหลังหนีเมื่อเห็นท่าทีคุกคามที่คนตรงหน้าทำใส่ มิหนำซ้ำอยู่ๆเสื้อยืดที่อยู่บนตัวของชีวินก็ถูกเจ้าตัวถอดออกจนเผยให้เห็นเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบ จนภัทรพิชาได้แต่ตกใจจนต้องรีบเบือนหน้าหนีเสมองไปทางอื่น

"อยากให้อาบ งั้นเธอก็ช่วยอาบให้ฉันหน่อยสิ หรือว่าเธออยากจะอาบด้วยกัน"

เพียงเท่านั้นข้อมือเล็กก็ถูกชีวินตรงเข้ามาจับเอาไว้ ภัทรพิชาลองที่จะแกะมันออก แต่กลับถูกเขาดึงตัวเธอเข้าไปกอดจนใบหน้าเธอปะทะเข้ากับหน้าอกแกร่งเต็มแรง ณ ตอนนั้นภัทรพิชาจึงได้ยอมรับกับตัวเองว่าเธอชักเริ่มรู้สึกกลัวเขาขึ้นมา

"คุณชิน นี่คุณเป็นอะไร"

"จนขนาดนี้แล้วเธอก็ยังจะทำตัวใสซื่อบริสุทธิ์หลอกฉันต่อได้อีกอย่างงั้นเหรอไพน์ หรือว่าแม่เธอสั่งสอนมาว่าให้เธอทำกับฉันแบบนี้ เพื่อที่ว่ามันจะสามารถใช้จับฉันได้ง่ายๆ แต่ขอโทษทีฉันไม่ได้โง่พอที่จะถูกหลอกได้ง่ายๆเหมือนพ่อ เธออาจจะต้องใช้ความพยายามมากหน่อยถ้าอยากจะทำแบบนั้นจริงๆ"

"คุณชิน คุณกำลังพูดบ้าอะไร ไพน์ไม่เข้าใจ"

"หึ ไม่เข้าใจ แต่ดูชุดที่เธอใส่ออกมาหาฉันสิ ชุดนอนซาตินสายเดี่ยวสั้นเหนือเข่าบางเบาสีชมพู คงกะว่าแค่ถลกขึ้นแล้วจะได้ไม่ต้องถอดเลยใช่ไหมล่ะ ก็ง่ายดีนะ เริ่มเลยหรือเปล่าล่ะ"

ยิ่งชีวินพูดภัทรพิชาก็ยิ่งงง ทั้งในด้านคำพูดและการกระทำของเขาที่เริ่มรุกรานเธอหนักเข้า ฝ่ามือเขาข้างหนึ่งเลื่อนขยับลงมาลูบสัมผัสลงไปบนเนินสะโพก ลมหายใจเจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นผสมด้วยกลิ่นนิโคตินจากบุหรี่ เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชีวินแตะต้องของแบบนี้ด้วย

"คุณชินปล่อยไพน์ นี่คุณเมามากแล้วนะคะ"

"ถ้าหากอยากให้ฉันปล่อย ฉันก็จะปล่อย แต่ว่าไม่ใช่ตรงนี้ แต่เป็นที่บนเตียง"

"หมายความว่ายังไง"

"ไหนๆแม่เธอกับพ่อของฉันก็พากันไปฮันนีมูนแล้ว ฉันว่าเราเองก็ลองทดลองมาเข้าหอกันดูหน่อยเป็นไง จะได้ไม่เสียเที่ยวที่แม่เธออุตส่าห์เปิดทางสะดวกให้"