เล่ห์ร้ายบ่วงมาเฟีย

เป็นนิยายที่เคยตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์พลีส(Please) มาก่อน ดังนั้นใครที่เคยซื้อแล้ว ไรท์ให้พี่เมพวางคู่ในชั้นหนังสือให้เลย ไม่ต้องซื้อซ้ำนะคะ
จัดโปรโมชั่นราคาพิเศษสุดๆ หลังจากนี้จะไม่ได้ราคานี้อีกแน่นอน สำหรับใครที่ไม่เคยอ่านโหลดตัวอย่างก่อนตัดสินใจค่ะ พระเอกแนวธงดำ(ช่วงแรก) ดาร์กพอสมควร เรื่องนี้พระเอกไม่มีนอกกายนอกใจนะคะ

**ตัวอย่างบางช่วงบางตอน**

"ผมอุ้มดีกว่า คุณยังไม่แข็งแรง"
"ฉันเดินได้ ยังมีแรงไม่ตายง่ายๆ หรอก"
บอดีการ์ดที่เปิดประตูรถให้เจ้านายถึงกับสะดุ้งกับคำพูดของหญิงสาว
"ก็ดี อย่าเพิ่งตายไปซะก่อน เรายังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ"
ญาณิสาขยับเบาๆ มือเรียวเกาะประตูรถยนต์ไว้เป็นหลักยึด เพื่อไม่ให้ล้มลงไป ต่อให้ต้องตายตรงนี้เธอก็จะไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ชายใจทมิฬคนนี้เด็ดขาด
"ผมประคองดีกว่า ขืนปล่อยให้เดินเองพรุ่งนี้คงยังไปไม่ถึงไหน" มือใหญ่โอบเอวบางแต่ถูกสะบัด
"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!"
"ไม่เอาน่าทูนหัว มากกว่าแตะผมก็ทำมาแล้ว อย่าเล่นตัวนักเลย ผมเป็นคนขี้เบื่อไม่เคยง้อใครเสียด้วย" คำพูดของชายหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะขื่นจากหญิงสาว
"คุณไม่มีหัวใจ ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ไม่มีความละอายอยู่ในใจเลยต่างหาก คุณมันเลวได้สมบูรณ์แบบจริงๆ"
เสียงหวานเอ่ยหนักแน่น ชัดถ้อยชัดคำทำเอาบอดีการ์ดสะบัดร้อนสะบัดหนาว กลัวว่าเจ้านายจะโกรธจนบีบคอเธอเสียก่อน มีเพียงฟรังโก้ที่เดินนำอยู่เท่านั้นที่ยิ้มบางๆ ราวกับพอใจอะไรหนักหนา
"เลวสมบูรณ์แบบ อืม...คำนิยามของคุณถูกใจผมมากทีเดียว คุณก็รู้ดีอยู่แล้วนี่สาวน้อย เลือกเอาว่าจะให้ผมอุ้มไปหรือจะให้ผมประคอง"
"ปล่อยให้ฉันตายอยู่ตรงนี้ได้ไหม ฉันไม่อยากอยู่กับคุณอีกแล้ว"
"อย่าคิดว่าผมพูดดีด้วยแล้วผมจะตามใจทุกอย่างนะ คนอย่างผมไม่เคยต้องง้องอนใคร โอกาสของคุณมีแค่ครั้งเดียว ถ้าอยากตายนัก ก็ตายอยู่ตรงนี้แล้วกัน" เอ่ยพลางสะบัดมือออกจากเอวบาง แล้วเดินตรงไปยังประตูกระจกหนาที่เปิดรออยู่
"ปล่อยเธอไว้ที่นี่อย่าให้หนีไปไหนได้ และก็อย่าให้เข้าไปข้างในจนกว่าเธอจะสำนึกและขอโทษฉัน" น้ำเสียงห้วนสั่งทิ้งท้ายก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน
ญาณิสากวาดตามองไปรอบบริเวณกว้างที่มีรถยนต์หรูเกือบสิบคันจอดอยู่ พอจะเดาได้ว่าเป็นชั้นจอดรถส่วนตัวของมาร์คัส รอบด้านถูกกรุด้วยกระจกหนาพร้อมกับประตูเหล็กที่กันระหว่างทางขึ้นมาบนชั้นนี้ เมื่อผ่านประตูเหล็กเข้ามาได้ถึงจะเป็นลานจอดกว้าง ที่มีบอดีการ์ดยืนประจำแต่ละจุด โดยเฉพาะทางเข้าที่เป็นกระจกหนากันกระสุนและเปิดปิดด้วยรหัส
ร่างบางเดินช้าๆ ตรงไปยังทางเข้าทั้งที่อยู่ไม่ไกล แต่เพราะสภาพร่างกายที่อ่อนแรงทำให้ทุกก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเริ่มห่อตัวเพราะอุณหภูมิในยามค่ำคืนที่ลดลงรวดเร็ว เธอสวมเพียงเสื้อคอเต่ากับกางเกงขายาวสีเข้มเท่านั้น
ญาณิสาค่อยๆ ห่อตัวเข้าหากันก่อนจะกอดอกแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็ทรุดลงนั่งเอนหลังพิงกับผนังตึก รับรู้ถึงความเย็นที่ชำแรกผ่านผิวเนื้อเข้ามา ดวงตาสีนิลค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ต่อให้เธอต้องหนาวตายอยู่ตรงนี้ เธอก็จะไม่ขอร้องใครเด็ดขาด
"ไหวหรือเปล่าครับ ผมจะโทรหาเจ้านายให้"
ปีเตอร์บอดีการ์ดที่ได้รับหน้าที่ดูแลญาณิสาทนมองไม่ได้ กลัวเหลือเกินว่าหญิงสาวร่างบอบบางจะหนาวตายเสียก่อน รู้ดีว่าเจ้านายไม่เคยแยแสผู้หญิงคนไหน ถ้าหากเธอไม่ยอมขอโทษมาร์คัส ย่อมไม่มีทางได้เข้าไปด้านในอย่างแน่นอน
แต่คำตอบที่ได้รับคือการส่ายหน้า...
"ขอโทษคุณมาร์คัสเถอะครับ"
"คนที่ควรต้องขอโทษคือเจ้านายของคุณ เขาผิดแต่เขากลับจะให้ฉันขอโทษ เขาคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่จนมองว่าต่อให้ตัวเองผิดก็ไม่ต้องขอโทษใคร ตรรกะแบบนี้จะทำให้เขาถลำลึกไปกับความเลวของตัวเองมากขึ้น ถึงฉันจะเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่มีทางสู้ แต่ฉันก็ซื่อสัตย์กับความคิดของตัวเองเสมอ ต่อให้ฉันตายฉันก็จะไม่มีวันขอโทษเขาเด็ดขาด"