แค่คู่หมั้นนอกสายตา

"ยืนมองกระจกทำไม คิดว่าตัวเธอจะงามเหมือนเจ้าหญิงเหรอ"
เสียงเข้มดังมาตั้งแต่เสียงเปิดประตู ทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวถึงน้ำที่ไหลออกจากดวงตาก่อนที่จะใช้มือเช็ดน้ำตาไม่ให้อีกฝ่ายเห็นถึงความอ่อนแอ
"คุณเข้ามาที่นี่ทำไม?"
"ทำไมผมจะเข้ามาไม่ได้ ก็ในเมื่อเธอเองไม่ใช่เหรอที่อยากหมั้นกับผมจนตัวสั่นขนาดนี้ มาสิวันนี้ขอลองรสชาติของคู่หมั้นตัวเองสักหน่อยว่าอร่อยกว่าผู้หญิงข้างนอกคืนหนึ่งพันห้าร้อยไหม?"
เสียงเข้มที่เปล่งออกมาพร้อมต้นเสียงที่ดังเข้ามาใกล้ๆ จนหญิงสาวต้องเหลียวมองรอบ ๆ ห้อง หาที่หลบภัยให้แก่ตัวเอง
"คุณคงเข้าใจผิด ฉันเองไม่ได้อยากหมั้นกับคุณเหมือนกัน"
ทอฝันพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ไม่ให้อีกฝ่ายได้ใจว่าเธอเริ่มที่จะกลัวเขา ท่ามกลางห้องนอนที่แสนจะใหญ่โตสามารถอยู่ได้รวมนับสิบคน
"ไม่อยากหมั้นเหรอ ตลก"
เสียงแข็งขยับมาใกล้จนอีกฝ่ายแผ่นหลังชิดติดกำแพง สองมือแหนคั้นไว้ไม่ให้อีกฝ่ายหลุดลอดอกไปได้ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะจับปลายคางของหญิงสาวให้ตรง
"ไหนเธอลองพูดมาสิว่าทำไมเธอถึงไม่ยกเลิกงานหมั้นบ้า ๆ นี้"
"ฉันมีเหตุผล"
"พูดง่ายดี เหตุผลของเธอคงไม่พ้นเรื่องอย่างว่าละสิหรือว่าที่เธอตกลงหมั้นเรียกค่าสินสอดตอนหมั้นเยอะขนาดนั้นเพราะเป็นสินค้ามือสอง"
เพียะ เสียงมือกระทบลงบนใบหน้าชายหนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าจะหันไปตามแรงกระแทก
"มันมากไปแล้วนะทอฝัน เธอคิดว่าเธอเป็นใครเหรอถึงกล้าใช้มือสกปรกของเธอมาแตะต้องตัวฉัน"