ตำนานสยามยุทธ์ ภาค เปิดวีรกรรมแห่งสายหมอก เล่ม1

ตำนานสยามยุทธ์ ภาค เปิดวีรกรรมแห่งสายหมอก เล่ม1

-----------------------------------
บทนำ

สุวรรณภูมิแผ่นดินอันกว้างใหญ่ที่งดงามและโหดร้ายในคราวเดียวกัน
เบื้องหน้าเป็นทุ่งหญ้ากว้างไกล ป่าลึกและภูเขาสลับซับซ้อน สายน้ำไหลเชื่อมโยงทั่วทุกทิศา
แต่ใต้ความงดงามเหล่านั้น กลับแฝงด้วยภัยร้ายจากสัตว์อสูรและดันเจี้ยนที่ปรากฏขึ้นทุกยุคสมัย
หัวใจของแผ่นดินคือ อาณาจักรโยเดีย เมืองหลวงอันรุ่งเรือง ตั้งอยู่ใจกลางแผ่นดิน กำแพงสูงและกองทัพมากมายปกป้องผู้คนจากภัยร้าย
ทว่าต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด โยเดียก็มิอาจครอบครองทุกพื้นที่ได้ด้วยตัวเอง
รอบนอกกำแพงจึงเป็นที่ตั้งของ อาณาจักรระดับกลาง แคว้นต่าง ๆ ที่ทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังและด่านหน้าในการควบคุมดันเจี้ยน
แต่ละแคว้นถูกก่อร่างสร้างขึ้นโดยบุคคลผู้มีพลังและปัญญาอดีตวีรชนที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับบุรุษผู้ได้รับฉายา "ป่าจันทรา"
กาลเวลาผ่านไป เพื่อนพ้องเหล่านั้นต่างเติบใหญ่ขึ้นเป็นเจ้าแคว้นบ้าง และราชองค์รักษ์บ้าง พวกเขาแบ่งกันผู้คุมดินแดนรอบนอกและการเมืองภายใน ดูแลทั้งดันเจี้ยน การค้า และผู้คน
สุวรรณภูมิจึงดำรงอยู่ได้ด้วยสมดุลของราชสำนักและอาณาจักรระดับกลางเหล่านี้

ตะวันออก
พื้นที่ซึ่งสายหมอกและสายน้ำโอบล้อม เป็นที่ตั้งของ อาณาจักรวังน้ำเย็น
ที่นี่มีสายน้ำไหลเย็นตลอดปี ภูเขาสูงตั้งตระหง่าน และเบื้องใต้ดินซ่อนปากทางเข้าสู่ ดันเจี้ยนเขาฉกรรจ์
ภัยร้ายจากอสูรในดันเจี้ยนมักพลัดออกมาสู่พื้นผิว แต่ขณะเดียวกันก็เป็นแหล่งสมบัติและทรัพยากรอันล้ำค่า
ผู้ครองการค้าและเส้นทางตะวันออกคือ มณฑล จ้าวมณฑลอดีตพ่อค้าตลาดมืดที่ผันตัวมาเป็นผู้คุมแคว้น
แต่เกราะป้องกันแท้จริงและเด็ดเดี่ยวอีกกลุ่มคือ สำนักดาบวังน้ำเย็นสำนักเก่าแก่ที่ก่อตั้งมาหลายชั่วรุ่น
สำนักนี้สอนให้ศิษย์ควบคุม ปราณวารี และฝึก วิชาดาบวารีสี่ทิศ ผสานกับ เพลงเท้าร่องคลื่น ที่พลิ้วไหวดุจสายน้ำ ติดที่เจ้าสำนักวังน้ำเย็นอยู่ในวัยแก่ชรา มิเช่นนั้นคงแผ่ขยายอิทธิพลได้มากกว่านี้ที่ชายแดน
ด้วยวิชาดาบหมดจดที่นี่ ศิษย์ทุกคนจึงทั้งแกร่งและพลิ้วไหว สามารถยืนหยัดรับมือสัตว์อสูรได้ในทุกสถานการณ์

ณ สถานที่แห่งนี้ เด็กหนุ่มผู้หนึ่งถือกำเนิดขึ้นหลินเจิ้น
เขาเติบโตภายใต้การดูแลของมารดา ฮารุ บุตรีเจ้าสำนัก
บิดาของเขาคือหลินเยว่ ป่าจันทรา ผู้เลื่องชื่อ แต่ได้หายสาบสูญไปจากยุทธภพนับสิบปี เหลือไว้เพียงร่องรอยเรื่องเล่า
หลินเจิ้นมิได้เติบโตด้วยคำสอนมากมายจากบิดา มีเพียงประโยคหนึ่งที่เขาจำขึ้นใจระลึกอยู่ในความทรงจำ
"เมื่อใจเตลิดหายใจสามครั้ง"
ทุกครั้งที่หวั่นไหว เด็กหนุ่มจะหลับตา สูดลมเข้าหนึ่งสองสาม
หัวใจที่ปั่นป่วนจะกลับมาสงบ ราวกับสายน้ำที่ไหลคืนสู่ร่องหิน