กรงรักมาเฟียร้าย

"เธอแน่ใจแล้วใช่ไหม...ที่จะออกไป...ปายฝัน"
น้ำเสียงนั้นเหมือนเขารู้อะไรบางอย่างในใจของเธอ แต่ตอนนี้ปายฝันไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
"ค่ะ" เธอตอบอย่างมั่นคง
"ปายคิดถึงแม่...เป็นห่วงแม่ค่ะ"
ภูผาไม่พูดอะไรต่อ สายตาคมกริบของเขาจับจ้องเธอราวกับจะทะลวงเข้าไปในจิตใจ แต่เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่ของเธอ เขาก็หรุบตาลงช้า ๆ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้พิงพนักตัวใหญ่ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาลงมาบดบังแสงสว่าง แววตาคมก้มมองใบหน้าเรียวที่ก้มจนคางแทบจะชิดอก ก่อนจะกระชากร่างบอบบางเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปายฝันตกใจจนไม่ได้ขัดขืน เขาก้มลงมองใบหน้าหวาน ดวงตาคมปราบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เจ้าตัวกัดไว้จนแดงก่ำ จากนั้นเขาก็บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างดูดดื่มราวกับจะระบายความรู้สึกทั้งหมดที่มี
ปายฝันตกใจจนเผยอปากจะร้อง แต่กลับกลายเป็นเปิดโอกาสให้เขาครอบครองโพรงปากหวาน จูบนั้นร้อนแรงและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก ปายฝันรีบก้มหน้าซ่อนดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเขายังคงจ้องเธออยู่นิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่ราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
"เชิญ"
คำอนุญาตเพียงคำเดียวทำให้ปายฝันรู้สึกเหมือนได้รับอิสรภาพอันยิ่งใหญ่ รอยยิ้มแห่งความยินดีฉายชัดบนใบหน้า เธอดีใจจนลืมความเจ็บปวดทั้งหมดที่เพิ่งได้รับ ภูผามองใบหน้านั้นเพียงชั่วครู่ แววตาของเขาสะท้อนความรู้สึกที่ซับซ้อนบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง ก่อนจะหันหลังให้เธอและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ไปได้แล้ว"
ปายฝันรีบหันหลังและก้าวออกจากห้องไปทันทีอย่างไม่ลังเล เธอไม่อยากให้เขามีเวลาเปลี่ยนใจอีกแล้ว เธอไม่รู้ว่านี่คืออิสรภาพที่แท้จริง หรือเป็นเพียงกับดักที่เขาวางไว้ แต่ตอนนี้เธอต้องพาแม่และป้าแหม่มออกไปจากวังวนนี้ให้เร็วที่สุด