ไม่ถึงตาย

"รินทร์จะหย่า" ไม่มีเหตุผลไหนที่จะสามารถรั้งเธอให้อยู่กับปราบได้ ในเมื่อเขานอกกายเธอ ต่อให้สาบานว่าไม่นอกใจ แต่ก็ไม่ทำให้ความรู้สึกที่เสียไปกลับคืนมาได้

ไม่ว่าจะนอกใจหรือนอกกาย ก็ไม่ควรเกิดขึ้นกับชีวิตแต่งงานของเราอยู่ดี

"คุณไปแต่ตัวนะ รินทร์ไม่ยกอะไรให้สักอย่าง" ดารินทร์เชิดหน้าขึ้น ดวงตาเธอมีความแข็งกร้าว แต่ถ้ามองลึกข้างในจะเห็นว่าเธอแอบซ่อนความร้าวรานไว้ "...ถ้าไม่พอใจก็ไปฟ้องเอา"

ปราบนั่งคอตก เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเมีย เขาทำผิดจริง ผิดมากด้วย ผิดที่นอกกายคนที่เขารักและรักเขามากที่สุด

"ผมขอโทษ ผมรักรินทร์มากเลยนะ" เขาขอโทษเสียงเครือ ในน้ำเสียงแสดงถึงความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น

ดารินทร์หัวเราะในคอ เธอขยับเข้าไปใกล้เขา เชยคางคนที่ก้มหน้าให้เงยขึ้นมาสบตาด้วย ใบหน้างดงามของหญิงสาวปรากฏรอยยิ้มหวานละมุน แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็แทนที่ด้วยรอยยิ้มร้าย

"ถ้าคุณรักรินทร์ คุณคงไม่ถ่อไปเอาเด็กนั่นถึงคอนโดและมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย"

"...ผมขอโทษ"

"ถนัดใช้หัวล่างมากกว่าหัวบน คุณก็ต้องยอมรับให้ได้ว่าชีวิตคุณพังพินาศเพราะความไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจของคุณเอง"

ดารินทร์ผละใบหน้าออกห่าง เห็นสภาพปราบตอนนี้แล้ว เธอก็อดที่จะรู้สึกเวทนาไม่ได้ แต่อย่างว่าแหละ...

เขาแส่หาเรื่องใส่ตัว หาเหาใส่หัวเอง

เธอเองก็เจ็บปวดเจียนตาย เขาเจ็บและทรมานบ้าง ก็สมเหตุสมผลแล้ว

***
- จบดี จบแบบมีรอยยิ้ม
- รบกวนไม่สปอยล์ตอนจบค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
- ขอบคุณทุกยอดดาวน์โหลดค่ะ