เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต เล่ม3 จบ

ในโลกที่อำนาจและเกียรติยศคือสิ่งกำหนดชะตา ผู้คนมากมายต่างดิ้นรนเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนปรารถนา บางคนยอมแลกด้วยเลือดและน้ำตา บางคนกลับสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดโดยไม่รู้ตัว

ท่ามกลางความวุ่นวายของราชสำนักและเงามืดแห่งการแย่งชิง ครอบครัวตระกูลหลี่ต่างฝ่าฟันร่วมทุกข์ร่วมสุข ต่อสู้เพื่อความยุติธรรม และหัวเราะร่วมกันแม้จะมีอุปสรรคผ่านเข้ามา

ถึงกาลเวลาจะพัดพาให้แต่ละคนแยกย้ายไปตามเส้นทางของตน แต่สายสัมพันธ์ของครอบครัวไม่เคยเลือนหาย
จากนี้คือ...เรื่องราวมิตรภาพ ความรัก การเติบโต และบทสรุปสุดท้าย ของเซี่ยชิงหลีและครอบครัว

กลุ่มคนที่ผ่านทั้งความสุขและความเจ็บปวด เรื่องราวของพวกเขาที่ต้องเลือกระหว่างหน้าที่และหัวใจ อดีตที่ไม่อาจลืม กับอนาคตที่ยังรออยู่เบื้องหน้า

และเมื่อโชคชะตาได้นำพาให้พวกเขาต้องเดินบนเส้นทางของตน ทุกเสียงหัวเราะและหยาดน้ำตาจะกลายเป็นบทพิสูจน์ ว่าความผูกพันที่แท้จริง...จะไม่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา

***************************************
ถนนสายหลักเปิดสู่ย่านหอนางโลม เสียงหัวเราะคิกคักของสตรีร่างอรชรนุ่งน้อยห่มน้อย เสียงพิณและเครื่องสายดังแว่วมาตามสายลม แสงโคมสีชาดแกว่งเบาๆ ราวกับเชื้อเชิญให้บุรุษวัยฉกรรจ์ตบเท้าเข้ามาใช้บริการ

บนชั้นสองของหอหมื่นบุปผา เสียงพิณดังแววมาแต่ไกล เงาร่างสูงใหญ่นั่งกระดกเหล้าเข้าปากจนใบหน้าแดงก่ำ ตรงหน้าของชายหนุ่ม มีร่างอรชรที่กำลังวาดลวดลายร่ายรำราวกับผีเสื้อโบยบิน

หัวใจของเซี่ยจื่ออี้กระตุกหลายครั้ง...เมื่อได้มาเห็นกับตา ความหนาวเย็นไล่ขึ้นจนถึงหลังคอ ความโกรธและความน้อยใจปะปนกันจนรู้สึกหนักอึ้ง เขามองอยู่นานก่อนจะหมุนกายเตรียมจากไป โดยไม่คิดเอ่ยถามถึงเหตุผลที่เขามาที่นี่

ทว่า...เพียงก้าวแรกที่ชายหนุ่มหันหลัง เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นตามมา

"อาอี้!"

มู่หรงหนานเฟิงหันกลับมาด้านหลัง เพราะรู้สึกได้ว่ากำลังมีใครบางคนจ้องมาที่ตน เซี่ยจื่ออี้ไม่คิดรอฟังคำแก้ตัวของคนทรยศ เขาเอี้ยวตัวก้าวลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ภายในหัวของมู่หรงหนานเฟิงขาวโพลนไปหมด ปฏิกิริยาแรกของร่างกายคือต้องตามเขาไปเดี๋ยวนี้ ร่างกายนำสมอง ชายหนุ่มโยนก้อนเงินตำลึงลงบนโต๊ะ ก่อนลุกพรวดขึ้นแล้วทะยานตามร่างสูงออกไปทันที

สหายทุกคนต่างมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าฉงน ทว่าก็ไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาไปยิ่งกว่าสตรีงามตรงหน้า
หลังจากได้ยินเสียงอีกฝ่ายเรียกชื่อตน เซี่ยจื่ออี้ก็ไม่คิดหยุดเดิน ด้วยความโมโห...บัดนี้ชายหนุ่มลืมแม้กระทั่งม้าที่ผูกเอาไว้ หัวใจที่อัดแน่นด้วยคำถามและความผิดหวัง ทำให้เสียงเรียกจากทางด้านหลังคล้ายเป็นเพียงสายลมพัดผ่าน

"ฟังข้าก่อน! อาอี้! เรื่องไม่ใช่อย่างที่เจ้าเห็นนะ!"

เสียงตะโกนของมู่หรงหนานเฟิงดังขึ้น พร้อมด้วยฝีเท้าที่เร่งร้อนตามมา ทว่าชายหนุ่มกลับมองเห็นเพียงแผ่นหลังอันเย็นชา ของคนที่กำลังเดินห่างออกไปภายใต้แสงโคมของยามราตรี...

"จื่ออี้! ได้โปรด…หยุดก่อน!"

มือใหญ่คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้ทัน ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นจากแสงโคมสลัว ชายหนุ่มรับรู้ได้อย่างชัดเจน ถึงความเย็นจากฝ่ามือของเซี่ยจื่ออี้ที่ตัดกับความร้อนของฝ่ามือตนเอง

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสั่นไหวด้วยความน้อยใจ ผสมปนเปกับความโกรธเคือง

"เจ้ามีอะไรต้องการพูดอีกหรือ ภาพที่ข้าเห็นเมื่อครู่…มันชัดเจนอยู่แล้ว"

มู่หรงหนานเฟิงกัดฟันเล็กน้อย คล้ายลังเลที่จะเอ่ยออกมา ก่อนชายหนุ่มจะเอ่ยเสียงต่ำราวกับกังวลว่าอีกฝ่ายจะไม่เชื่อ

"ข้าไปที่นั่น…เพราะความบังเอิญจริงๆ"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร...อะไรคือความบังเอิญ หากต้องการหาข้อแก้ตัว ควรพูดเรื่องที่น่าเชื่อถือยิ่งกว่านี้"
เซี่ยจื่ออี้ย้อนถามทันควัน

มู่หรงหนานเฟิงเหลือบมองไปรอบด้าน ครั้นเห็นว่ามีคนแปลกหน้าเดินผ่าน จึงรีบกระชากเซี่ยจื่ออี้เข้ามาในเงามืดของกำแพง

"แล้วสิ่งที่เจ้าทำเล่า เจ้าได้ถามความรู้สึกของข้าหรือไม่"

เสียงของมู่หรงหนานเฟิงขณะเอ่ย มีทั้งความน้อยใจและความโกรธเคือง

"เจ้าพาสตรีอื่นกลับมาบ้านของเรา เจ้าคิดว่าข้าจะทนมองได้หรือไม่ ข้าเห็นนางตามติดทำตัวสนิทสนมกับเจ้า ใจข้ามิอาจทนไหว ยิ่งเห็นเจ้าส่งยิ้มให้สตรีอื่นอย่างอ่อนโยนเช่นนั้น...เจ้าเอาความรู้สึกของข้าไปโยนทิ้งไว้ตรงที่ใด"

ดวงตาคมสั่นไหวบางเบา ก่อนหยาดน้ำตาของลูกผู้ชายจะรินไหลออกมา และอาจด้วยเพราะฤทธิ์ของสุราที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ ทำให้ชายหนุ่มมีความกล้ามากกว่าเดิม

มู่หรงหนานเฟิงกระชากร่างที่เตี้ยกว่าเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะบดจูบลงไปแรงๆ เพื่อให้อีกฝ่ายได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดของตน เรียวลิ้มอุ่นดุนดันไปมา ก่อนจะถูกอีกฝ่ายผลักออกเบาๆ

ลมหายใจของทั้งคู่สั่นไหวในความเงียบงัน เซี่ยจื่ออี้พยายามถอยหนี ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงเย็นชื้น มู่หรงหนานเฟิงไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้ เขาต้องการทำโทษที่ชายหนุ่มที่ทำให้ตนต้องหลั่งน้ำตา

ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้...ใกล้เสียจนเงาของทั้งคู่ซ้อนทับเป็นหนึ่งเดียว ดวงตาคมสบกันโดยไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ มีเพียงเสียงหอบหายใจที่ดังประสานขึ้น

เพียงชั่วพริบตา ริมฝีปากอุ่นก็ประทับลงอย่างแนบแน่นอีกครั้ง
แรงสัมผัสค่อยๆ ล้ำลึกลงราวต้องการกลืนกินทุกความคิดของอีกฝ่าย

ปลายลิ้นของทั้งสองสัมผัสกันแผ่วเบาและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความอุ่นร้อนและหวานปนขมจากน้ำตาที่คลออยู่ในหางตา ยิ่งทำให้อารมณ์ของทั้งสองเตลิดไปไกล

ชั่วขณะนั้นราวกับเวลาได้หยุดหมุนลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ และความรู้สึกที่ไม่มีถ้อยคำใดอธิบายได้...

มู่หรงหนานเฟิงปล่อยให้เซี่ยจื่ออี้เป็นอิสระ หลังจากลงโทษชายหนุ่มด้วยการจูบจนเขาแทบสำลักความสุขตาย ความหมองหม่นในใจของทั้งสองพลันมลายหายไป แต่กลับได้ความรู้สึกแนบแน่นเข้ามาแทนที่

มู่หรงหนานเฟิงดึงเซี่ยจื่ออี้เข้ามากอดเอาไว้หลวมๆ

แม้จะยอมอ่อนให้ ทว่า...เซี่ยจื่ออี้ยังต้องการฟังจากปากของมู่หรงหนานเฟิง ว่าเหตุใดเขาต้องมายังหอหมื่นบุปผา
"เจ้ายังไม่ได้บอกว่ามาที่นี่ทำไม"

นำเสียงคาดคั้นเอ่ยขึ้นบางเบา
"ข้า...แค่ตามผู้อื่นมา ความจริงสหายในกรมโยธาเห็นข้ามีท่าทีเศร้าหมอง จึงได้ชักชวนไปดื่มเพื่อคลายทุกข์ ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะมาที่หอนางโลมกันเล่า"

หัวใจของเซี่ยจื่ออี้ราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความโกรธในดวงตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความตะลึงงัน ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายเพื่อพยายามค้นหา...ว่าที่เขาพูดเป็นความจริงหรือไม่

"เช่นนั้น...เจ้าจะบอกว่าตนเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการคิดมาเที่ยวร่ำสุราเคล้านารี...ในคืนนี้"
มู่หรงหนานเฟิงพยักหน้าจริงจัง

"แน่นอนว่าไม่ เพราะสำหรับข้า...สตรีก็ไม่ต่างจากบทกวี"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร" เซี่ยจื่ออี้ผละจากอกของอีกฝ่ายก่อนจะมองเขาด้วยสีหน้าฉงน

มู่หรงหนานเฟิงโน้มกายเข้าใกล้เสียจนลมหายใจร้อนผ่าวคลอเคลียข้างใบหูของอีกฝ่าย ก่อนจะกระซิบเสียงเบา

"คืนนี้…ข้าจะเล่าให้ฟังทุกสิ่ง แต่ตอนนี้เราต้องออกไปจากที่นี่เสียก่อน ก่อนที่...ข้าจะทนไม่ไหว จับเจ้ากดที่ข้างกำแพง ข้าว่าเจ้าคงไม่ชอบให้ข้าทำเช่นนั้นแน่"