ความลับอาจารย์คิณ

แค่คืนเดียวที่เผลอไผล เธอคิดว่าเขาจะเป็นเพียง’เพื่อนพี่ชายที่เผลอไปมีความสัมพันธ์กันในคืนนั้น‘...แต่โชคชะตากลับตลกร้าย เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องเรียนในคลาสนั้น "สวัสดีครับ! ผมอาจารย์คิณ"

เสียงเบสหนักแน่นจากลำโพงขนาดใหญ่สะท้อนก้องไปทั่วทั้งผับ ราวกับแรงสั่นสะเทือนกำลังไหลผ่านผนังและพื้นกระเบื้องจนจังหวะการเต้นของหัวใจของทุกคนที่อยู่ในนั้นสั่นตาม แสงไฟหลากสีวูบวาบสาดสะท้อนตัดกับความมืดเป็นระยะ ๆ บางครั้งเป็นสีน้ำเงินเข้ม บางครั้งเป็นสีแดงจัด ก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นสีม่วงหม่น

กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมเข้ม ๆ และกลิ่นเหงื่อจากผู้คนที่เบียดเสียดกันอยู่บนฟลอร์เต้นรำ เสียงหัวเราะ เสียงตะโกนคุยแข่งกับเสียงดนตรีดังสนั่นจนแทบฟังไม่ออกว่าพูดคุยอะไรกัน แต่กลับกลายเป็นภาพชินตาที่ทุกคนยอมรับโดยไม่บ่น

ตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์กลับมีเพียงเธอที่นั่งอยู่เพียงลำพัง หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงแนบเนื้อ เธอเอนตัวพิงเคาน์เตอร์อย่างหมดเรี่ยวแรง ดวงตาหม่นเศร้าขัดกับใบหน้าที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ราวกับดอกกุหลาบกำลังผลิบานแต่กลับบอบช้ำจากพายุฝน

“อีกแก้วนึงค่ะ…” เสียงแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากอิ่ม เธอวางแก้วเปล่าลงตรงหน้าบาร์เทนเดอร์

บาร์เทนเดอร์หนุ่มเลิกคิ้ว มองหญิงสาวอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจรินวิสกี้ลงในแก้วใหม่ แล้วยื่นส่งให้โดยไม่พูดอะไร พะแพรวยกขึ้นกระดกหมดในคราวเดียว รสขมเผ็ดร้อนแล่นผ่านลำคอเหมือนเปลวไฟ แต่แทนที่จะทรมาน เธอกลับรู้สึกว่ามันช่วยกลบความปวดร้าวในใจได้

เสียงหัวเราะหลุดจากริมฝีปาก เธอเงยหน้ามองแสงไฟที่หมุนวนเหนือหัว โลกยังคงเต็มไปด้วยเสียงเพลง แต่หัวใจของเธอกลับเงียบสนิทราวกับถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง มือบางกำขอบเคาน์เตอร์แน่นเหมือนกลัวจะตก หากปล่อยมือเมื่อไหร่ เธอกลัวว่าจะหล่นลงไปบนพื้นนั้นเป็นแน่แท้

จนกระทั่ง~เสียงเรียกจากผู้ชายที่คุ้นเคยดังขึ้น

“แพรว?!” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นเหนือศีรษะ เต็มไปด้วยความตกใจและห่วงใย

หญิงสาวหันขวับ ดวงตาพร่าเลือนยังพอมองเห็นร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ก้าวตรงเข้ามาอย่างรีบร้อน

“พี่พีม…” เธอเอ่ยเสียงเบาราวกับสายลม

รพีภัทร หรือ พีม พี่ชายแท้ ๆ ของเธอ พุ่งเข้ามาประคองร่างน้องสาวเอาไว้ก่อนที่เธอจะล้มตกจากเก้าอี้ กลิ่นแอลกอฮอล์จากร่างน้องสาวโชยฟุ้งจนทำให้คิ้วเข้มขมวดแน่น

“ทำไมมาเมาอยู่ที่นี่คนเดียว?! แล้วแต่งตัวอะไรเนี่ยฮะ!” เสียงเขาเครียดปนโกรธ โอบไหล่ของน้องแน่นด้วยความห่วง

ในขณะเดียวกัน ข้างกายพีมมีชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามา ร่างสูงโปร่งในสูทลำลอง แผ่นหลังตั้งตรง ใบหน้าคมคายราวกับนายแบบโฆษณาน้ำหอม ดวงตาคมกริบทอดมองมาที่พะแพรวทันที

“น้องสาวเหรอ?” เขาถามเสียงนุ่ม พลางวางมือแตะไหล่พีมเบา ๆ

“อือ…แพรว เมาเละเลย” พีมถอนหายใจหนัก แล้วพยายามพยุงร่างน้องให้ยืน

ดวงตาคู่สวยพร่าเลือนค่อย ๆ โฟกัสไปยังชายแปลกหน้าตรงหน้า หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างประหลาด ราวกับฤทธิ์เหล้าทำให้ทุกสัมผัสชัดเจนขึ้น เธอเพ่งมองเขา ชายหนุ่มผู้มีผิวขาวจัด ตาคมเฉียบ ริมฝีปากบางได้รูป ผมดำถูกเซตลวก ๆ แต่กลับดูดีราวกับตั้งใจทำ

“หล่อชะมัด…” เธอพึมพำกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว

สายตาของเธอกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับจะกลืนกินภาพตรงหน้าเข้าไปในใจทุกเส้นสาย และแน่นอน ทุกการกระทำนั้นไม่พ้นสายตาคมคู่นั้น ภาคิณเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนพิงเสาบาร์อย่างนิ่งสงบ รอยยิ้มบางที่ไม่ได้แตะริมฝีปาก แต่ซ่อนอยู่ในแววตา ทำให้หัวใจหญิงสาวเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

“มองซะเหมือนจะกินพี่เข้าไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังออกมาอย่างเรียบเฉย แต่กลับทำให้พะแพรวสะดุ้ง รีบหันหน้าหนีซุกเข้ากับอกพี่ชายเพื่อซ่อนแก้มแดงจัดด้วยความเขินอาย

“แพรว! เมาแล้วไม่ควรอยู่คนเดียว เข้าใจไหม?!” พีมเอ็ดซ้ำ “คราวนี้ป๊ากับม๊าต้องรู้แน่พี่จะโทรไปฟ้อง”

“ก็แพรวเหงา…เลยออกมาดื่มเองนิดเดียวเอง” เธองอแงราวกับเด็กเล็ก ดวงตาแดงก่ำช้อนมองพี่ชาย ก่อนจะหันไปหาแนวร่วมทันทีที่เจอสายตาคมของภาคิณ

“พี่คนหล่อ~ พี่พีมใจร้ายเนอะ ดุแพรวอีกแล้ว ว่าแต่…พี่ชื่ออะไรเหรอคะ”

ภาคิณกระตุกยิ้มเล็กน้อย ตอบเสียงเรียบ

“ภาคิณ”

“ชื่อก็หล่ออีก…” เธอหัวเราะคิกในลำคอเหมือนเด็กกำลังเจอของเล่นใหม่

“ภาคิณ~ ฟังดูเหมือนพระเอกนิยายเลยนะคะ”

พีมหันขวับมามองน้องสาว

“หยุดพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว! แกเมาไม่รู้เรื่องแล้วแพรว”

แต่ภาคิณกลับหัวเราะเบา ๆ

“น่ารักดีนะ น้องสาวมึง” เขาพูดพลางส่งสายตาขำเบาๆในลำคอ

“อย่ามาหลงลมปากเด็กอยู่นี่ นั่นมันน้องกูครับอย่ามาแพ้เสียงในหัวน้องสาวกูพึ่งยี่สิบเอ็ด! ” พีมตอบเสียงเข้ม แต่เพื่อนสนิทเพียงยักคิ้วรับรอยยิ้มลึกลับยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าพร้อมกับสายตายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา

ขณะเดียวกัน

“คิณมันมาจริงด้วยว่ะ มึงรีบพาน้องสาวกูออกไปอีกทางได้ไหมถ้ามันเห็นน้องกูแย่แน่ๆ” น้ำเสียงที่สั่นเครือของชายร่างสูงเอ่ยขึ้น พร้อมหันมามองหน้าเพื่อนรักและส่งตัวพะแพรวที่เมาไม่ได้สติให้กับเพื่อนของตนอย่างไม่ลังเล

สิ่งที่เขาเห็นทำให้เลือดในกายเย็นวาบ เงาของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังก้าวเข้ามาหาตน คนเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก “ลูกน้องของเสี่ย” เจ้าหนี้รายใหญ่ที่ตามรังควานเขามาเป็นเดือน ๆ กับเขาคงไม่น่าห่วงเท่าไหร่แต่ถ้าเสี่ยรู้ว่าเขามีน้องสาวมันก็คงจะตามมาเอาตัวน้องไปใช้ขัดดอกเพราะเขาเองก็เบี้ยวไม่จ่ายหนี้พวกมันมาหลายงวดแล้ว หากเสี่ยผู้นั้นได้เห็นเธอเพียงครั้งเดียว ชีวิตของพะแพรวอาจไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป…เขาจึงกลัว

อีกฝั่งภาคิณเพียงสบตาเพื่อนรักแค่เสี้ยววินาที ก็เข้าใจทุกอย่างโดยไม่ต้องอธิบายออกมาเป็นคำพูด เขาพยักหน้ารับแล้วรีบซ้อนตัวเธออุ้มออกไปในทันที

“ไปกับพี่!” เสียงทุ้มเรียบ แต่แฝงความหนักแน่นจนหญิงสาวถึงกับชะงัก

“ไม่เอา! แล้วพี่พีมล่ะคะแพรวจะไปหาพี่พีม”

“อย่าดื้อ!” สายตาคมกริบส่งสายตาให้เธอด้วยอารมณ์ที่จริงจังและเร่งรีบ

“เกิดอะไรขึ้นหรอคะ?”

พะแพรวกัดริมฝีปากแน่น ความสับสนถาโถมเข้ามา เธอเหลือบมองพี่ชายตัวเองที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น และคุยกับผู้ชายร่างใหญ่ที่ดูน่ากลัวอีกสองคนจนเธออดที่จะเป็นห่วงเขาไม่ได้

ทั้งคู่เบี่ยงกายหลบจากสายตาผู้คน ลัดเลาะไปตามทางเดินแคบ ๆ ด้านข้างของผับ ไฟสลัวส่องลอดผนังซีเมนต์เก่า ๆ เงาร่างของพวกเขายืดยาวไปตามกำแพง เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังถี่ด้วยความเร่งรีบ

ชายหนุ่มพาเธอตรงไปที่รถของตนเอง เขากดรีโมต ปลดล็อกในพริบตา ประตูรถสปอร์ตสีดำเปิดออกพร้อมเสียงติ๊ดเบา ๆ

“ขึ้นไป” เขาสั่งเสียงทุ้ม หายใจแรงจากการวิ่งแต่ยังคงควบคุมตัวเองได้เต็มที่

พะแพรวมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความลังเล ก่อนเอ่ยถาม

“แล้วพี่พีมล่ะคะ…พี่จะเป็นยังไง”

ภาคิณย่อตัวลงสบตาเธอ มือแตะไหล่เล็กเบา ๆ

“พี่ก็ไม่รู้สินะ! แต่คงไม่เป็นอะไรหรอก”

ดวงตาของเธอพร่าเลือน น้ำตาคลอหน่วยแต่สุดท้ายเธอก็ยอมขึ้นไปนั่งในรถโดยไม่พูดอะไรอีก

ภาคิณปิดประตูฝั่งเธออย่างมั่นคง ก่อนอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำก้องกังวานทันทีที่เขาบิดกุญแจ เขากำพวงมาลัยแน่น มองกระจกหลังด้วยสายตาที่เฉียบขาด ร่างสูงใหญ่อัดแน่นด้วยความมุ่งมั่นจะพาเธอออกไปให้ได้แม้ในใจก็อดที่จะเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ก็ตาม