คนนี้ของหนูยิ้ม(มีดุ้น)

หนูยิ้มเอาหน้ามาซบที่ซอกคอของวรารักษ์แล้วเอามือลูบไล้ที่แผ่นหน้าท้องบางแบนของวรารักษ์ไปมาเบาๆจนวรารักษ์เริ่มหายใจติดขัดกัน

"หนูยิ้มอย่าลูบแบบนี้ได้ไหม"

"ทำไมล่ะทำไมหนูยิ้มถึงจะลูบแบบนี้ไม่ได้"

"ก็เพราะหนูยิ้มจะทำให้มันตื่นไงล่ะ"

"อะไรตื่นเหรอ"

หนูยิ้มเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจทำให้ตอนนี้วรารักษ์หมดความอดทนแล้วจึงได้พลิกตัวขึ้นทับหนูยิ้มเอาไว้

"หนูยิ้มเราทนไม่ไหวจริงๆ"

หนูยิ้มตกใจที่จู่ๆ วรารักษ์พริกตัวขึ้นไปอยู่ด้านบนและยังมีสายตาจะได้ความต้องการมากอีกต่างหากเธอไม่คิดว่าวรารักษ์จะมีอารมณ์ง่ายดายขนาดนี้

"ข้าวโอ๊ต"

"หนูยิ้มเราไม่ไหวจริงๆ เราขอได้ไหม"

หนูยิ้มรู้ได้ทันทีว่าคำว่าขอนั้นคือขออะไรเธอจึึงหน้าเห่อแดงก่ำขึ้นมา

"แต่เราเพิ่งจะคบกันเองนะข้าวโอ๊ต"

"เรารู้ว่าเราเพิ่งคบกันแต่เราทนไม่ได้จริงๆ"

วรารักษ์นอนทับตัวไปบนตัวของหนูยิ้มนั่นยิ่งทำให้หนูยิ้มรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากแล้วรีบเงยหน้ามองวรารักษ์ทันที

"ข้าวโอ๊ตทำไม...."

"นี่คือความลับของเราไหนๆ เราก็เป็นแฟนกันแล้วหนูยิ้มพร้อมที่จะรู้ความลับของเราหรือเปล่า"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้หนูยิ้มรีบพยักหน้าส่งไปให้

"แต่ถ้าหนูยิ้มได้เห็นมันแล้วหนูยิ้มต้องรับผิดชอบเรานะ"

"อื้อ"

หนูยิ้มพยักหน้าตอบเบาๆ ทำให้วรารักษ์ขยับลุกขึ้นนั่งแล้วดึงกางเกงลงแต่ด้วยความมืดทำให้หนูยิ้มมองอะไรไม่เห็น

"มันมืดเรามองอะไรไม่เห็น"

"งั้นก็สัมผัสสิจะได้รู้"

วรารักษ์ดึงมือของหนูยิ้มให้มาจับที่ตัวตนที่แท้จริงของเธอซึ่งมันก็ทำให้หนูยิ้มนั้นตาเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจ

"ทำไมข้าวโอ๊ตมี"

"นี่คือความลับของเราหนูยิ้มกลัวหรือเปล่า"

หนูยิ้มนิ่งอึ้งไปและพูดอะไรไม่ออก มันทั้งตกใจและมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก