คุณหนูใหญ่สกุลหม่า

**อยู่ระหว่างส่งพิสูจน์อักษรซ้ำนะคะ หากเจอคำผิดระหว่างนี้ขออภัยด้วยค่ะ**

ชีวิตก่อนนางยโสโอหัง เอาแต่ใจไม่ฟังคำมารดา เอาแต่ลุ่มหลงมัวเมาในความรัก กว่าจะสำนึกผิดได้ก็เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายที่แผ่วเบา กลับมาชาตินี้ข้าจะเป็นหม่าอวี้ถิงคนใหม่ ข้าจะไม่เดินบนเส้นทางเดิมซ้ำสอง

-----------------------------------------------------------------------------------

ในชาติก่อนนางทะนงตนว่าเป็นคุณหนูใหญ่สกุลหม่า บิดารั้งตำแหน่งรองเสนาบดีกองงานพระราชพิธี ฟากฝั่งสกุลซูของมารดาก็มีท่านลุงใหญ่ที่ได้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์โหวรุ่นสุดท้ายที่ได้รับการตกทอดกันสามรุ่น อีกทั้งยังมีตำแหน่งเป็นเสนาบดีฝ่ายซ้าย
นางถูกเลี้ยงดูด้วยความรักและการตามอกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าต้องการสิ่งใดขอเพียงเอ่ยปากทุกอย่างก็พร้อมที่จะถูกประเคนให้นางทันที เช่นนี้แล้วอนาคตของนางในภายภาคหน้าย่อมที่จะสดใสหาใดเปรียบ แต่ทว่าเรื่องราวกลับไม่ง่ายดายเช่นนั้น

นางมีใจให้กับหลี่เหวินฮ่าวขุนนางขั้นสี่สังกัดกรมอารักษ์ บุตรชายสายตรงสกุลหลี่ ทั้งคู่มีสัญญาหมั้นหมายกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ ทว่าหลี่เหวินฮ่าวนั้นกลับมีใจให้หม่าเหม่ยเยี่ยนบุตรสาวของอนุเกาที่มีอายุห่างจากนางเพียงหนึ่งปี
เรื่องนี้สร้างความคับแค้นใจให้กับหม่าอวี้ถิงเป็นอย่างมาก นางเกรงว่าจะมีสิ่งผิดพลาดเกิดขึ้นจึงไปขอร้องท่านพ่อให้เร่งรัดการแต่งงานระหว่างนางกับหลี่เหวินฮ่าวให้กระชับเข้ามาเร็วขึ้น
แต่ค่ำคืนหลังเข้าพิธีแต่งงานหลี่เหวินฮ่าวไม่แม้แต่จะย่างก้าวเข้ามาภายในห้องหอ สร้างความเจ็บแค้นใจให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมาก
หลังจากนั้นสามเดือนเหมือนเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง เมื่อหลี่เหวินฮ่าวรับเอาหม่าเหม่ยเยี่ยนเข้ามาในจวน ในฐานะฮูหยินรอง แม้จะไม่พอใจก็ได้แต่ทนกล้ำกลืนเพราะเวลานี้นางเป็นคนสกุลหลี่แล้ว อีกทั้งยังเป็นบิดาที่ยอมส่งน้องสาวของนางเข้ามาในจวนแห่งนี้

เพียงสามเดือนให้หลังหม่าเหม่ยเยี่ยนก็สร้างความดีใจให้คนในจวนตระกูลหลี่เพราะนางตั้งครรภ์แล้ว ในขณะที่หม่าอวี้ถิงแต่งเข้ามาก่อนกลับไม่มีทีท่าว่าจะตั้งครรภ์แต่อย่างใด คนอื่นอาจจะไม่ทราบแต่คนที่รับใช้ใกล้ชิดทุกคนรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร
เรื่องนี้สร้างความคับแค้นใจให้กับหม่าอวี้ถิงยิ่งนัก แต่เดิมนางเป็นถึงคุณหนูใหญ่ ไม่เคยยอมลงให้กับผู้ใดมาก่อน การกระทำของหลี่เหวินฮ่าวนั้นเลวร้ายและดูถูกความรักความจริงใจของนางยิ่งนัก นางสู้อดทนเพราะคิดว่าสักวันหนึ่งจะทำให้สามียอมใจอ่อน แต่ไม่คิดเลยว่าไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด ใจของเขาก็ยังคงแข็งดั่งเหล็กกล้า

"เถาเซียง...ข้าเหนื่อยเหลือเกิน..."
"คุณหนู..ฮูหยิน ท่านต้องทานข้าวนะเจ้าคะ ท่านจะได้มีแรงนะเจ้าคะ" ดวงตาของหม่าอวี้ถิงสั่นระริก นางหลับตาลงช้า ๆ เสียงในอกแผ่วเบาแต่ชัดเจน
"ข้าทำผิดอะไรหรือเถาเซียง ทำไมข้าถึงต้องถูกผู้อื่นกระทำเช่นนี้ด้วย"
"ไม่เจ้าค่ะฮูหยินไม่ผิด ฮูหยินไม่ผิดอะไรเลยแต่คนพวกนั้นต่างหากที่ผิด เรื่องเดียวที่ท่านจะผิดก็คือ ท่านรักคนผิดเท่านั้น" เถาเซียงกล่าวด้วยเสียงสะอื้น
"รักคนผิด..อย่างนั้นเหรอ หึ ๆ จริงสินะ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะข้ารักคนผิด หลี่เหวินฮ่าวไม่เคยมองข้าเป็นภรรยาเสียด้วยซ้ำ แต่งงานกันมาหกเดือนครึ่งปี ยังไม่เคยได้ร่วมหอ เช่นนี้แล้วจะเรียกว่าเป็นภรรยาได้อีกอย่างนั้นหรือ ตัวข้าช่างน่าสมเพชยิ่งนัก"