จังหวะรัก รัฐนิยม

พุทธศักราช 2485... กรุงเทพมหานคร หรือที่ยังคงเรียกขานกันว่า "พระนคร" ในเวลานั้น กำลังหายใจอยู่ในจังหวะใหม่... จังหวะที่ถูกควบคุมโดยเสียงเพลงมาร์ชปลุกใจที่ดังมาจากลำโพงของกรมโฆษณาการ และถูกกำกับด้วยกฎระเบียบที่เรียกว่า "รัฐนิยม" หลังจากเปลี่ยนแปลงการปกครองมาได้แค่ 10 ปี

บนท้องถนน ชายหนุ่มสวมหมวกตามระเบียบเดินสวนกับหญิงสาวที่นุ่งกระโปรงอย่างศิวิไลซ์ ทุกคนต่างก้าวเดินไปข้างหน้า สู่ภาพฝันของ "ชาติไทย" ที่เจริญแล้วตามแบบฉบับของท่านผู้นำ โปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อที่ติดอยู่ตามกำแพงตอกย้ำถึงอนาคตอันรุ่งโรจน์นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่บนถนนสายการค้าเก่าแก่สายหนึ่ง... อนาคตและอดีตกำลังทำสงครามกันอย่างเงียบเชียบผ่านกลิ่น...

จากร้านค้าคูหาหนึ่งที่ทาสีใหม่เอี่ยม กลิ่นหอมฉุยของกระเทียมเจียว กุ้งแห้ง และซอสปรุงรสที่ถูกผัดด้วยไฟแรงสูงในกระทะเหล็กได้ลอยฟุ้งออกมา มันคือกลิ่นของความแปลกใหม่... กลิ่นของ "ผัดไทย" อาหารที่รัฐบาลกำลังส่งเสริมให้เป็นสัญลักษณ์ของพลังชาติยุคใหม่
ถัดไปเพียงกำแพงกั้น คือกลิ่นที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง... กลิ่นหอมกรุ่นที่ลึกซึ้งและนุ่มนวลของน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวกับเครื่องเทศจีนมาเนิ่นนานข้ามคืน มันคือกลิ่นของความทรงจำ... กลิ่นของ "ก๋วยเตี๋ยว" รสชาติดั้งเดิมที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น

สงครามบนถนนสายนี้ไม่ได้ใช้ปืนหรือดาบ แต่ใช้ตะหลิวและกระชอนลวกเส้น…

เป็นการต่อสู้กันระหว่าง "ความศิวิไลซ์" กับ "รากเหง้าประวัติศาสตร์"...

"นโยบาย" กับ "ประเพณี"...

และท่ามกลางการต่อสู้ของรสชาติที่จะกำหนดนิยามของยุคสมัยนั้น... หัวใจของหนุ่มสาวสองดวงยังคงไม่รู้ตัวเลยว่า... "จังหวะรัก" ของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า…