มนตราขังรัก [เสือพัน x ริตา ]

“กลับออกไปซะ อย่าให้ฉันต้องแจ้งตำรวจ” เสียงขู่สั่นเครือ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความกลัวและความโกรธ

“ไม่มีใครหน้าไหนมาช่วยเธอจากฉันได้หรอก” เสือพันย่นคิ้ว ดวงตาเย็นยะเยือก เสียงนั้นเต็มไปด้วยความแค้นสะสมเกือบยี่สิบปี ริตาหยุดหายใจ เมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่บังทางหนีทั้งหมด

“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!” เธอพยายามตะโกน แต่เสียงสั่นสะท้อนในห้องว่างเปล่า เสือพันหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบดังก้อง

“ฉันไม่ออกไปไหนทั้งนั้น จนกว่าเธอจะไปกับฉัน” เขาก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว มือแกร่งคว้าแขนริตาไว้ ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความกลัว

“ปล่อยฉัน! นายบ้าไปแล้วรึไง” ริตาตะโกน แต่แรงเขามากเกินไป ทำให้เธอต้านไม่ไหว

“อยากให้ปล่อยก็ตามมาดี ๆ อย่าให้ต้องใช้กำลัง” เสือพันดึงริตาออกจากกลางห้องไปยังประตูด้านหลังที่เชื่อมกับสวนคฤหาสน์ ริตาพยายามขัดขืน แต่เขากำมือรัดแน่น

“ปล่อยนะ!” เธอพยายามร้องบอก แต่เสียงถูกกลืนหายไปในความมืด เสือพันจับริตาไปยังหลังบ้านที่มืดมิด ไม่มีแสงไฟส่องลงมา มีเพียงเงาของต้นไม้สูงใหญ่ที่พัดตามลม

“อย่าพยศให้มาก คนในบ้านไม่มีใครได้ยินเสียงของหล่อนหรอก” เขาข่มขู่ มืออีกข้างจับแขนริตาไว้แน่น ป้องกันไม่ให้เธอถอยหลังหนี หญิงสาวพยายามดิ้นสุดแรง หวังให้หลุดพ้น

“เป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” เธอตะโกนต่อว่า ทว่าเสือพันหัวเราะขบขัน

“ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ”

เสียงทุ้มสั่นเครือดังขึ้นในความมืด ริตามองจ้องเขา เธอเห็นเพียงความแค้นเต็มเปี่ยม และไม่มีทางถอยกลับ หญิงสาวเริ่มรู้ตัวว่า ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องตามเขาไป เสือพันจับแขนเรียวไว้แน่น เธอพยายามดิ้นขัดขืน แต่แรงของเขาเกินกว่าจะฝืนได้ ทุกก้าวที่ก้าวผ่านสวนหลังบ้านทำให้ริตารู้สึกถึง ความตึงเครียดและความเยือกเย็นในอากาศ

“ปล่อยฉันนะ!” ริตาตะโกน น้ำตาเริ่มไหลริน แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ แค่ส่งสายตาเย็นยะเยือกกลับมาเท่านั้น

ดวงตาคมเข้มจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ริตาเริ่มสังเกตว่า รอบ ๆ เงามืดของสวนคฤหาสน์ เหมือนมีสิ่งใดซ่อนตัวอยู่ แต่ความกลัวทำให้เธอไม่กล้าสนใจ มีเพียงความคิดเดียวในหัว คือต้องหนีให้รอด แต่เสือพันไม่ให้โอกาสนั้น เขาก้าวไปข้างหน้า จับแขนเธออีกแรง จนร่างริตาแทบเซไปตามการฉุดกระชากของเขา

“อย่าเล่นตัวให้มาก เห็นแล้วรำคาญตา”

สายฝนที่โปรยปรายลงมา คล้ายจังหวะหัวใจที่เต้นแรงของริตา เธอรู้สึกหวิว ๆ ในอก เมื่อมาถึงรถยนต์สีดำเงางาม เสือพันก็เปิดประตูให้ริตาโดยไม่ปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ

“ขึ้นไป” เขาสั่งเสียงเข้ม ริตาเกือบทรุดแต่ก็ฝืนก้าวขึ้น ภายในรถมืดสนิท ก่อนเสียงเครื่องยนต์จะดังขึ้น ริตาเอนตัวไปข้างหน้าเพื่อมองสบตาเสือพัน

“นายจะพาฉันไปไหน!” เธอถามเสียงสั่น แต่เขาเพียงหัวเราะเบา ๆ

“เดี๋ยวไปถึงเธอก็รู้เอง” เสือพันตอบ พลางจับมืออดีตคนรักอีกครั้งให้แน่นกว่าเดิม การเดินทางไปยังชุมโจรเต็มไปด้วยความมืด รถเคลื่อนตัวช้า ๆ ไปตามถนนลื่น ริตามองออกไปนอกหน้าต่าง เธอเห็นเพียงเงาไม้และสายฝนพร่ำ ๆ

“ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้?” เธอถามเสียงเครือ เสือพันไม่ตอบ แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้น

“เพราะหล่อนเคยทำลายชีวิตฉัน หล่อนก็ต้องเจอแบบเดียวกัน”

“ฉันขอโทษ” ริตาสะอื้น หยาดน้ำไหลรินลงบนหลังมือเรียว แต่เสือพันกลับไม่สะทกสะท้าน เขานั่งข้างเธอ มองถนนตรงหน้าโดยไม่พูดอะไรอีก แต่แรงกดดันจากสายตาของคนใจร้ายทำให้ริตา กลัวจนแทบไม่หายใจ



ใช้เวลานานหลายชั่วโมงกว่าจะมาถึงชุมโจร รถยนต์ขับไปจอดอยู่หน้าทางเข้าป่าลึก ที่ถูกร่ายมนต์คาถาบังตาไว้ ไม่ให้คนธรรมดาเห็นฐานทัพด้านใน รั้วไม้สูงทึบและไฟสลัวจากโคมไฟทำให้สถานที่นี้ดูเหมือน โลกที่ถูกตัดขาดจากสังคมภายนอก เสือพันฉุดกระชากริตาให้เดินตามหลังมา

“หล่อนต้องอยู่ที่นี่ จนกว่าฉันจะพอใจ” เขาออกคำสั่งเสียงเหี้ยม ริตาพยายามดึงแขนออกจากการจับกุม แต่ไม่สามารถต้านแรวคนใจร้ายได้

“คุณพ่อไม่ยอมแน่ถ้ารู้ว่านายลักพาตัวฉันมาที่นี่ ถ้าไม่อยากซวยก็หยุดความคิดบ้า ๆ ซะ!” พูดยังไม่ทันจบ ริตาก็ต้องเงียบปากเพราะสายตาเขาเยือกเย็นเกินจะคาดเดาความรู้สึก