ใต้เงาวลาดิส

"เธอคงไม่รู้สถานะตัวเองสินะ" เขาถามเธอ และคิดว่าเธอคงจะแกล้งโง่อีกตามเคย "เป็นเมียของฉัน...รู้รึยัง"

....
“เงยหน้าขึ้น”

คำสั่งสั้น ๆ ทำให้ลิโอร่าค่อย ๆ เงยหน้ามอง เผลอสบตากับเจ้าชายวลาดิสชั่วขณะ ในหัวคิดเพียงแต่ว่าต้องตายแน่ ๆ เธอเลยเผลอหลับตาปี๋

องค์ชายวลาดิสนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ส่วนตัว ดวงตาสีดำขลับจดจ้องอยู่ที่เธอ

“เป็นเธอที่แอบมาเล่นกับแมวของฉัน เธอคิดว่าควรโดนลงโทษหรือไม่”

เรื่องมันก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่พระองค์เพิ่งเอามาพูด

“ฉัน…ขอโทษค่ะ”

ลิโอร่ายังคงหลับตาปี๋ตอบออกไป ท่าทางเหล่านี้ทำให้คนรับใช้โดยรอบยกมือป้องปากหัวเราะดูถูก พ่อบ้านดัมบัลที่ยืนมองก็ถึงกับเหงื่อตก จริงอยู่ที่สั่งห้ามสบตา แต่ไม่ได้หมายความว่าให้หลับตาคุยแบบนี้

“แค่คำขอโทษ มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกนะ”

เมี๊ยวว~

แมวขนสั้นสีเทาเดินเข้ามาขัดสถานการณ์ มันกระโดดขึ้นไปนอนบนตักของเจ้าชาย เขาลูบขนนุ่มพลางจ้องมองใบหน้าเหมือนแมวของเธอ

ลิโอร่าค่อย ๆ หรี่ตามอง พยายามทำตัวปกติ เพราะตอนนี้เธอเกร็งจนเผลอทำตัวประหลาด

“ล แล้วจะให้ฉันชดใช้ยังไงคะ”

“ทำเสียงแมวสิ”

“มะ…แมว?”

เขาพยักหน้าเบา ๆ ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง หัวใจของลิโอร่าเต้นตึกตักด้วยความสับสน ทั้งที่พระองค์เรียกให้มาเอาค่าของ แต่ตอนนี้กลับจะลงโทษเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

แววตาขี้เล่นของพระองค์ฉายชัดว่ากำลังเห็นเธอเป็นของเล่นฆ่าเวลา

ลิโอร่ากำหมัดแน่นแล้วทำตามอย่างช่วยไม่ได้ เพื่อจะได้ออกจากสถานการณ์อึดอัดตรงนี้เสียที

“เมี๊ยว…”

เพียงแค่นั้น เสียงหัวเราะทุ้มต่ำขององค์ชายก็ดังสะท้อนทั่วห้อง คิดในใจว่าเธอช่างเหมือนแมวเสียจริง ๆ

แมวสีน้ำตาล

ก่อนที่ถุงเงินจะถูกโยนลงมาตรงหน้าของลิโอร่า ไม่มีคำพูดจากวลาดิสอีก หลังจากที่เขาได้มีเรื่องให้ขบขันแล้ว ก็กลับมาแสดงสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม