รางวัลแด่ความว่างเปล่า

ลองนึกภาพโรงงานแห่งหนึ่งที่มีเครื่องจักรสายพานยาวเรียงกันเป็นแถว ตรงปลายสายพานมีเกณฑ์วัดผลชัดเจนว่า "สินค้าชิ้นไหนผ่านมาตรฐาน"

มีนักศึกษาหลายร้อยคนรอเข้าเครื่อง ระหว่างนั้น อาจารย์คือพนักงานควบคุมสายพานที่ต้อง "สอนให้ตรงผลลัพธ์การเรียนรู้ (Learning Outcome)" ไม่ใช่ "สอนให้เด็กเข้าใจ"

Outcome-Based Education หรือ OBE คือระบบที่บอกว่า "เราจะไม่สอนแบบเดิมอีกแล้ว" "เราจะออกแบบการศึกษาจาก ‘ผลลัพธ์’ ที่เราต้องการให้เด็กเป็น"

ฟังเผิน ๆ ดูเหมือนระบบนี้ดีเพราะมุ่งเน้นไปที่ตัวผู้เรียน แต่เมื่อคุณเข้าไปอยู่ในระบบจริง ๆ จะพบว่า OBE คือเครื่องจักรที่แปลงการศึกษาให้กลายเป็นการ "ควบคุมผลผลิต"

ในแนวคิด OBE ทุกอย่างต้องสามารถวัดได้ ทุกคำตอบต้องโยงกับ PLO CLO และ KSA ทุกกิจกรรมต้องตอบเรื่องผลลัพธ์การเรียนรู้อย่างใดอย่างหนึ่ง แม้แต่การตั้งคำถามว่า "คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้" ก็ต้องโยงให้ได้ว่าเข้ากับผลลัพธ์ด้านใด

และนั่นคือจุดที่การศึกษาเริ่มหายใจไม่ออก

-ฐนพงศ์ ลือขจรชัย
_________________________________

หนังสือ "รางวัลแด่ความว่างเปล่า"โดยฐนพงศ์ ลือขจรชัย คือเอกสารคำสารภาพที่เปี่ยมด้วยไฟโกรธอันเงียบงัน เป็นเสียงของอาจารย์มหาวิทยาลัยผู้ไม่สามารถทนดู "ระบบที่แสร้งว่าทุกอย่างยังดี" ได้อีกต่อไป และเลือกเขียนทุกสิ่งอย่างตรงไปตรงมา

-วัชรพล พุทธรักษา
___________________________________

ไม่บ่อยครั้งที่เราจะเห็นข้อความจากอาจารย์มหาวิทยาลัยผู้กล่าวถึงปัญหาในระบบอย่างจริงจัง
อาจารย์ฐนพงศ์ ลือขจรชัย เป็นอีกท่านหนึ่งที่ใช้ 'รางวัลแด่ความว่างเปล่า' ประกาศออกมาดังๆ อย่างถึงพริกถึงขิงและตรงไปตรงมา
ทั้งในส่วนของระบบการจัดการเรียนการสอน การประเมิน และความเฉื่อยชาของผู้สอนและผู้เรียน

-ภิญญพันธุ์ พจนะลาวัณย์