แค้นกัดใจ

"งานเสิร์ฟเหล้า ในคุกเขาไม่มีสอนสินะถึงทำพลาดแบบนี้"

ปารมีส่ายหน้าไปมาทันทีพลางส่งสายตาอ้อนวอนขอให้อีกฝ่ายเลิกพูดถึงเรื่องอดีตแสนเลวร้ายของเธอ แต่เสียงหัวเราะรอบห้องกลับหนักกว่าเดิม

"ฉันคงต้องส่งเธอกลับไปใหม่และบังคับให้คนในนั้นสอนวิชานี้ให้เธอแล้วมั้ง"

"คุณอคิราห์… ฉะ ฉันขอโทษ" เธอเอ่ยคำขอโทษอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คำพูดที่เปรียบดังปลายมีดแหลมของเขาทิ่มแทงจนหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยง

"หึ !" อคิราห์แค่นเสียงในลำคออย่างเย้ยหยันพร้อมกับหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาสูบโดยไม่เอ่ยอะไรตอบ

ปัง !

"ถ้าอยากขอโทษอย่างที่ปากว่า ก็ดื่มขวดนี้ให้หมด"

ปารมีเงยหน้ามองขวดเหล้าที่วางตรงหน้าด้วยฝีมือของชายคนหนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวแรงจนผมเปียกน้ำตาปลิวตามแรง

"ฉันดื่มไม่ได้ ! ฉันดื่มเหล้าไม่ได้"

"นางบ้านี่ทำไมเรื่องมากจังวะ"

"ขอโทษจริง ๆ แต่ฉันดื่มไม่ได้เพราะฉันเพิ่งผ่าตัด ถ้าฉันดื่มฉันจะตาย…" เสียงของเธอแหบเหมือนคนกำลังจะขาดอากาศ

"งั้นก็ตายไปซะสิ" เสียงของอคิราห์ดังแทรกขึ้น มันทุ้มต่ำเย็นชาจนเส้นเลือดในหัวเธอแทบแข็ง

ประโยคที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักทำเอาทุกคนในห้องเงียบสนิท ต่างจากปารมีที่หลุดเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างอดกลั้น

"หรือถ้ายังไม่อยากตายก็ถอดเสื้อผ้าออกแล้วคุกเข่าอยู่ตรงนี้ จนกว่าพวกเขาจะพอใจ"

"อย่า… ได้โปรด อย่าทำแบบนี้กับฉัน…" เธอพึมพำเสียงสั่นพร่ำร้องขอความเมตตา ไร้เสียงหัวเราะของผู้คนภายในห้องให้ได้ยิน มีเพียงความเงียบของคำสั่งที่ค้างคา

"จะถอดหรือจะดื่ม"
อคิราห์กดเสียงต่ำ ไม่สนใจเสียงอ้อนวอนหรือน้ำตา เพราะสำหรับเขาแล้ว... น้ำตาของเธอไร้ค่าเกินกว่าจะเรียกความสงสารหรือความเห็นใจ สิ่งเดียวที่เขามีให้ผู้หญิงอย่างเธอคือความแค้นเท่านั้น