เขตแด-แทนไท

มือใหญ่ยังวางอยู่บนเอวเขาอย่างเผลอตัว ทั้งคู่เงียบอยู่นานจนแทนไทกลืนน้ำลายลงคอ
"จะ... จะลุกได้หรือยัง กูหนัก"
"อืม... ได้สิ ขอโทษที"
เขตแดนรีบลุกขึ้นแล้วดึงแทนไทขึ้นตาม แต่เพราะมือทั้งคู่เปื้อนน้ำและดิน พอจับกันก็ลื่นอีก คราวนี้แทนไทล้มไปในอ้อมแขนอีกฝ่ายอีกครั้ง
"โอ้ย! มึงจะจับกูแน่นไปไหนวะ! ไอ้เขต"
"ก็กลัวมึงจะล้มอีกไง"
"แล้วจำเป็นต้องกอดกูไว้แน่นขนาดนี้เลยเหรอ!วะ ปล่อยกู"
"ก็... เผื่อมึงหนี"
คำตอบนั้นทำให้แทนไทชะงัก

เขตแดนเองก็รู้ตัวว่าพูดเกินปกติไปหน่อย รีบปล่อยมือแล้วแสร้งกระแอมไอ

"เออ ๆ ไปตักน้ำต่อไป กูจะรดแปลงนี้เอง"
"หึ... ทีอย่างนี้ละหน้าแดงนะมึง" แทนไทหัวเราะเบา ๆ พลางเดินหนีไปที่บ่อ
เขตแดนมองตาม แววตาอ่อนลงอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเผลอยกมือลูบอกตัวเองตรงตำแหน่งหัวใจ แล้วพึมพำ
"กี่ครั้งแล้วนะที่เกือบจะเผลอ...ไอ้เขตเอ้ย มึงอยากเสียเพื่อนนักหรือไงวะ"