ตราบาปสีอำพัน

“หาอะไรอยู่ครับ คุณอรุณรัศมิ์”
เสียงของเขาดังมาจากความมืด ไม่ได้ดูแปลกใจเลยสักนิดที่เห็นเธอย้อนกลับมาในยามวิกาล
เธอหัวใจแทบหยุดเต้น เขาอยู่ที่นี่ตลอด เขาเห็นแสงยูวีที่เล็ดลอดออกมาหรือเปล่า
“หรือว่า” เขาพูดต่อ “คุณเจออะไรที่ไม่ควรมองเห็น”
เขาไม่ได้รอคำตอบ ร่างของเขาก้าวออกจากเงามืด เดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นไม้เนื้อแข็งดังเป็นจังหวะที่น่าสะพรึงกลัว
อรุณรัศมิ์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ
ภาคินัยหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ใกล้...ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ปนกลิ่นอันตรายที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา ใกล้จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับดวงตาที่มืดมิดคู่นั้น
“ระวังนะครับ” เขากระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าอยู่ข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดต้นคอของเธอ “บางครั้งการรู้อะไรมากเกินไป มันก็เจ็บปวด”