เสี่ยงรักนายหัว​ไม่มีหัวใจ

นายหัวศักดินนท์ยืนมองดูเขมหทัยอยู่นานสองนานแล้ว…
“น้องหิวข้าวเหรอ เดี๋ยวเอาข้าวให้เพราะพี่ซื้อมาแล้วนะ” เขมหทัยยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ระหว่างนำอาหารให้กับสุนัข
“กินให้อิ่มและอร่อยเลย พี่ไปก่อนล่ะ”
เขมหทัยยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่อีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวจะเริ่มย่างเท้า…
ส่วนนายหัวศักดินนท์เพิ่งตัดสินใจบางเรื่องมาหมาดๆ เหมือนกัน
นายหัวศักดินนท์เริ่มด้วยการมายืนดักหน้าเขมหทัยพร้อมด้วยสายตามุ่งมั่นบวกกับดุดันอย่างบอกไม่ถูก
เขมหทัยถึงกับรู้สึกงงงวยและหยุดชะงักงันไปแป๊บหนึ่งได้…
จังหวะนั้นนายหัวศักดินนท์คว้าแขนเล็กเอาไว้ “คุณกำลังจะไปไหน?”
“ปล่อยฉันนะคะ คุณจะทำอะไรกับฉันกันแน่?”
หญิงสาวชักรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยมากขึ้นทุกทีที่มีโอกาสพบเจอเขาล่ะ
“ไม่”
น้ำเสียงจากนายหัวศักดินนท์เต็มไปด้วยความดุดันแต่แน่นิ่งเหมือนเช่นเคย…
“ต่อให้คุณคือนายหัวของที่นี่ ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้”
แต่น้ำเสียงหญิงสาวทั้งไม่พึงพอใจ ทั้งไม่ต้องการสนทนากับเขา
“แล้วถ้าฉันคิดแบบนั้นล่ะ แบบที่คุณพูดมาเมื่อกี้ล่ะ?”
เพราะอะไรแววตาของเขาจึงดูเจ้าเล่ห์เพทุบายอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันไม่รู้ ปล่อยฉันค่ะ ฉันจะไปแล้วค่ะ”
“คุณจะไปไหน คุณยังไม่ได้บอกฉันเลย?”
“ฉันไม่ใช่คนงานที่นี่สักหน่อย ฉันจำเป็นต้องรายงานคุณด้วยเหรอ?”
สายตาที่ถูกส่งตรงมาจากเขมหทัยมุ่งมั่นจะเอาเรื่องนายหัวศักดินนท์ให้ได้…
“แต่ถ้าฉันอยากรู้ล่ะ แล้วฉันต้องรู้ให้ได้ด้วย”
“คุณเป็นคนเอาแต่ใจ ก็พูดมาตรงๆ เถอะ”
“คุณกล้าว่าฉันเลยเหรอ?”
นายหัวศักดินนท์ไม่รอช้าหลังจากตั้งคำถามดังกล่าว เขาประทับรอยจูบให้หญิงสาวด้วยความตั้งใจไปเลย…
และขณะนี้หญิงสาวดิ้นทุรนทุรายที่จะหลุดพ้นจากการถูกนายหัวศักดินนท์คนนี้จูบ แต่ทว่าดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุดนั่นเอง
แถมเวลานี้เขมหทัยยังถูกลิ้นใหญ่อุ่นๆ ร้อนๆ รุกล้ำยังไง ยังงั้น