คาเฟ่นาบัว

ยามเช้าตรู่ในท้องทุ่ง แสงสีทองทาบทอต้นบัวเรียงรายในบึง บัวฉัตร เหม่อมองหยดน้ำค้างบนกลีบบัวที่เธอลงมือปลูกเองกับมือ หลังจากลาออกจากงานบริษัทใหญ่ในกรุงเทพฯ เพราะเหนื่อยล้าและเบื่องานประจำเหลือเกิน เธอกลับมาบ้านที่อำเภอเล็ก ๆ จังหวัดบ้านเกิด เพื่อช่วยพ่อแม่ทำนาบัวต่อ ท่ามเสียงชาวบ้านพูดกันสนุกปากว่า
“ลูกสาวบ้านนั้นจบปริญญาโทนะเว้ย! สุดท้ายกลับมาปลูกบัวขาย”
“เบื่อเงินเดือนเหรอ หรือไม่มีใครรับเข้าทำงานกันแน่?”
บัวฉัตรหัวเราะในใจเพราะเธอรู้ดีว่าเธอกำลังเลือกที่จะฟังหัวใจตัวเองมากกว่า