ลวงพิสุทธิ์

เธอถูกสั่งให้ ‘ล่อลวง’ เขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าเป็นฝ่าย ‘ถูกลวงล่อ’ กระต่ายน้อยอย่างมาลินก็เพลี่ยงพล้ำสู่หลุมพรางของราชสีห์อย่างโตมรจนลุกจากหลุมไม่ขึ้นเสียแล้ว!

ตัวอย่างบางช่วงบางตอนนุบนิบหัวใจ ^:^

"ทำไมถึงให้โดนตบโดนตีอยู่ได้ทุกวัน แม่เธอก็เหมือนกันเป็นแม่ประสาอะไร..." คนบ่นว่าสบตากลมโตที่เริ่มส่อเค้าไม่พอใจ
"อย่าว่าแม่ลินนะคะ" พูดจบดวงตาก็เริ่มแดงก่ำ ปากเม้มกัดกันแน่น
แม่คนเรียบร้อยของทุกคนดูจะไม่ยอมคนสักเท่าไรในยามนี้ แบบนี้ค่อยน่าสนใจขึ้นมาหน่อย
"แค่นี้ทำมาหวง แม่เธอเคยห่วงเคยหวงเธอไหมยัยเด็กโง่" โตมรอดไม่ได้ที่จะต่อปากต่อคำ อยากรู้เหมือนกันว่าคนตรงหน้าจะกล้าแผลงฤทธิ์ใส่เขาหรือเปล่า
"แต่แม่เคยห่วง" ทว่าน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าที่ก้มต่ำทำให้โตมรชะงัก อารมณ์อยากแกล้งหายไปทันที "เมื่อก่อนแม่ไม่เคยเป็นแบบนี้ แม่เคยรักลินมาก เมื่อก่อน...แม่เคยกอดลินบ่อย ตอนที่ลินทำให้แม่ภูมิใจ"
คราวนี้มือบางป้ายปาดน้ำตาที่ร่วงรินผ่านแก้มใส โตมรส่ายหน้าคล้ายจะอ่อนใจ อดบริภาสไม่ได้ว่าเจ้าตัวยังสามารถเข้าข้างคนเป็นแม่ที่ทำให้เจ็บตัวช้ำใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ได้
"เธอเลยคิดจะทำให้แม่ภูมิใจด้วยการจับฉันงั้นสิ..."
"พี่...พี่ต่อ..." คนร้องไห้หยุดลงทันควัน สบตาเขาท่าทีตกใจ
โตมรไม่ได้ละสายตาไปจากคนตรงหน้าจึงได้เห็นท่าทีราวกับกระต่ายตื่นตูม ทั้งตาโตทั้งตกใจ และคงตกใจมากถึงได้เรียกเขาด้วยสรรพนามที่ใช้เรียกเขาเวลาอยู่ต่อหน้าแม่เธอหรือบิดาเขา หรือลึกๆ แล้วมาลินไม่ได้เห็นเขาเป็นคนอื่น
"คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าแม่เธอใช้ให้เธอทำอะไรบ้าง" มือหนาเอื้อมจับปลายคางของคนจ้องมอง เช็ดน้ำตาออกจากแก้มใส
"...!" เขารู้... ทุกอย่างเลยหรือเปล่านะ...
"แต่มันไม่ง่ายหรอกนะ หน้าจืดแบบเธอไม่ใช่สเปกฉัน"
คราวนี้ปากอิ่มอ้าค้าง ดวงตาวาววับชวนมองมากกว่าครั้งใด ความกังวลใจ แทนที่ด้วยความขุ่นเคือง
"คะ...ใครจะไปรู้ พี่ต่อยังไม่เคยลอง..." พูดออกไปแล้ว มาลินก็เม้มปากแน่น
เธอพูดแบบนั้นออกไปได้อย่างไร น่าอายชะมัด...
"นั่นสินะ" มุมปากได้รูปยกยิ้มขึ้น ทำเอาคนถูกจ้องมองกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลำคอแห้งผากเพราะแววตาของเขา "งั้นคงต้องลองดู"
"พี่..." ร่างบางถอยหลังหนี กระทั่งที่ชนพนักพิงโซฟาไร้ทางหนี "อุ๊ย!" ครั้นหันกลับมามือหนาก็ค้ำยันลงข้างกายเธอ ท่าทีคร่อมกายเหนือร่างทำให้มาลินแทบไม่กล้าหายใจ
"ไหนๆ เธอก็อยากทำให้แม่ภูมิใจ ฉันช่วยแล้วกัน ดีไหม..."
"ดะ...เดี๋ยวสิ... อื้อ!"

มาลิน อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ มีปมในจิตใจแต่พยายามเป็นคนที่อดทนเข้มแข็งขึ้น ปรับตัวได้เก่งเหมือนกระบองเพชร
โตมร ผู้ชายที่ใช้ชีวิตธรรมดาแต่มีภูมิหลังครอบครัวที่ไม่ธรรมดา และชีวิตธรรมดาของเขาก็เปลี่ยนไปเมื่อได้รู้จักกับมาลินคนที่ทำให้เขาได้เข้าใจความจริงว่า ‘เมื่อต้องปกป้องสิ่งที่รักคนเราย่อมเข้มแข็งและแข็งแกร่งขึ้นได้เพื่อปกป้องสิ่งนั้นที่เรารัก’

*โปรดอ่านตัวอย่างก่อนซื้อ หากชอบฝากกำลังใจเป็นหัวใจหรือคอมเมนต์ฝากถึงนักเขียนตัวน้อยๆ คนนี้ด้วยนะคะ ตอนพิเศษมีอีก 3 บทค่ะ ตอนหลัก 21 บท รวม 24 บท ขอบคุณทุกกำลังใจเสมอมาค่ะ ^^