มักบ่าวใบ้...ได้อีหยั่ง

ความมืดมิดยามค่ำคืนของทุ่งนาอีสานนั้นมักซ่อนเร้นเรื่องราวที่คนเมืองบ่มีวันเข้าใจ...

บักคำสิงห์ เป็นบ่าวใบ้ที่ถืกยามหลายคนหยามเหยียด เพิ่นเป็นคนมักเก็บโต เข้าป่าอ้อย ป่ากะถิน ยามค่ำคืนเพื่อไปใต้กบ หาปลา พอได้อยู่ได้กินไปมื้อๆ กะบ่ได้หวังอิหยั๋งหลายในชีวิต

มื้อคืนนั่น...ที่แสงจันทร์บ่ส่องฮอดทางย่าง คำสิงห์ เดินผ่านป่าอ้อยที่สูงเทียมหัว เสียงอ้อยเสียดสีกันตามลม จู่ๆกะมีคนปริศนาดึงแขนเพิ่นเข้าป่าอ้อยอย่างรวดเร็ว ความตกใจเฮ็ดให้คำสิงห์บ่ทันได้ฮ้องไห้ขอความช่วยเหลือ...

สุดท้าย กะเกิดเรื่องที่บ่คาดฝันขึ้นในดงอ้อยชั่วคืน และเหตุการณ์นั้นกะพาชีวิตของคำสิงห์เข้าไปพัวพันกับบักคูณ เด็กหนุ่มรุ่นน้อง เป็นจิ๊กโก๋ประจำหมู่บ้าน เถิ่งดื้อ เถิ่งซน

บ่าวใบ้ที่ความฮักบ่เคยมีค่า กับเด็กน้อยที่พอป่านเด็กเปรต... สุดท้ายแล้ว ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความบ่เต็มใจนี่ มันสิเป็น "มักบ่าวใบ้..ได้อีหยั่ง" หรือสิเป็นความฮักอีหลีที่เบ่งบานในทุ่งนาบ้านเฮา?

(ผมแนะนำซื้อผ่านเว็บถูกกว่า apple นะครับ)