เลขาพี่ ผมขอ #ไคเรนต้นหลิว

"อยู่กับผม..."
เขาถอนริมฝีปากออก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ลัลรภาจับความรู้สึกได้ว่า นี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาพูดออกมาจากใจจริง ๆ ตั้งแต่เธอเข้ามา
"อย่าบอกว่าที่ทำมาทั้งหมดก็เพราะเรื่องนี้" ดวงตาคู่สวยเพ่งไปที่เขาอย่างค้นหาคำตอบ
"อยู่ด้วยกันที่นี่…"
เขาพูดย้ำมันอีกรอบ แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้เธอคลายความข้องใจอะไรได้เลย
"อยู่ในฐานะอะไร"
"…"
คำถามนี้ทำเอาคนที่ปากเก่งกับเธอเมื่อครู่ นิ่งสนิทไปเลยทันที
"ฮึ!" ลัลรภาหลุดหัวเราะในลำคอ ก่อนจะแค่นยิ้มให้กับตัวเองที่โดนหยามเกียรติซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"นางบำเรอสินะ" เธอพูดแทนเขา ก่อนจะฝืนมองคนตรงหน้าอย่างกล้ำกลืนความรู้สึกเจ็บปวดไว้ให้อยู่ข้างใน
"คุณอยากได้อะไร อยากทำอะไร ผมให้ได้หมดทุกอย่าง..." ไคเรนในตอนนี้ช่างน่ารังเกียจและเห็นแก่ตัวเป็นที่สุด