คุณหนูอวี้ข้ามาเก็บดอกท่านแล้ว

จางม่านอวี้ตื่นมาอีกทีพบว่าตนเองเป็นคุณหนูในนิยายของโลกเสมือนที่ระบบป้อนคำสั่งออกแบบนิยายเพิ่มสกิลโดยใช้เอไอ แต่เมื่อกำลังจะกดตกลง เรื่องสร้างตัวละครนางเอกผู้เพียบพร้อม คำสั่งทั้งหมดดันติดบั๊ก! จากนางเอกกลายเป็นตัวประกอบสุดน่าเวทนา...

ถ้ามันคือในโลกเสมือนที่ไม่มีเธอเกี่ยวข้องก็ดีนะสิ แต่มันไม่ใช่เพราะเธอดันหลุดเข้ามาและใช้ชีวิตเป็นตัวประกอบนั้นเสียเอง

ร่างกายของเธอเป็นเหมือนในสิ่งที่เธอป้อนคำสั่งทุกประการ รูปร่างงดงามดั่งหยกขาวเจียระไนสมชื่อ ‘ม่านอวี้’ ผิวขาวราวหิมะแรก ใบหน้าน่ารักอ่อนหวาน ริมฝีปากจิ้มลิ้มพริ้มเพรา หน้าอกอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือ เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายผึ่งดั่งนาฬิกาทราย แต่ความสวยดันเป็นอย่างเดียวที่ดีในโลกนี้ของเธอเท่านั้น
ที่เหลือสารเลวสิ้นดี!
โดยเฉพาะชะตากรรม

พ่อเอาลูกบุญธรรมทำเมีย
แม่ตรอมใจตาย
เมียใหม่พ่อล้างผลาญทรัพย์สินจนหมดแล้วหนี้ไป บิดารีบวิ่งไปหาเอาทรัพสินย์ก้อนสุดท้ายไปง้อ
เจ้าหนี้เคาะประตูบ้านทุกวัน...จนต้องคิดหาวิธีแก้

พอได้ยินข่าวว่าเจ้าของโรงรับแลกเงินตระกูลเฉินใจดี นางก็รีบปรี่ไปทำสัญญา...
แต่ทว่า...

และเมื่อนางดูสัญญาเท่านั้นแหละ...ภาพที่วาดฝันแทบพังทลาย
*** ต้องใช้คืนดอกเบี้ยทุกสิบห้าวัน ครั้งละห้าร้อยอีแปะ หากขาดชำระจะตามถึงบ้าน***

ดังนั้นนางควรต้องตกลงกับเจ้าหนี้คนใหม่ให้ดี เมื่อส่องกระจกก็พบว่าตัวเองงดงามไม่น้อย หากไปออดอ้อนนิดหน่อย บางทีเจ้าหนี้อาจจะใจดีปล่อยนางไปก็เป็นได้

แต่ทำไม...เจ้าหนี้จอมโหดเอาแต่ขู่นางเล่า...ฮึก...ข้าอยากออกจากระบบ StoryWeaver เฮงซวยนี่!

"วันนี้เจ้ามีอะไรจะมาจ่ายดอกข้า"

‘ฮึ...นอกจากเส้นไหมอ่อนนุ่มสีน้ำตาลรำไรตรงเนินสวาทนั้นกับรอยยิ้มหวาน ๆ เห็นทีว่าข้าจะไม่มีอะไรขัดดอกท่านได้เลย’

จางม่านอวี้ยิ้มขัดเขินดั่งสตรีมียางอายทั้งยกนิ้วขึ้นมากัดเบา ๆ ส่งสายตามองเขาด้วยท่าทางมีจริตจะก้าน

"นอกจากร่างกายของอวี้เอ๋อร์แล้ว…ไม่มีสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ"

เอาล่ะ...นางต้องกัดฟันสู้เพื่อคนในตระกูลจางสักหน่อย อย่างน้อย ๆ เขาก็มองว่านางคือความหวัง

"งั้นก็ทิ้งนิ้วก้อยเจ้าไว้ที่นี่เถอะ"

"O.O"

ถึงขั้นตัดนิ้วไม่เกินไปหน่อยหรือคุณชายเฉิน...โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว...