My Dead Girl คุณผีที่รัก

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้อาจมีการกล่าวถึงประเด็นละเอียดอ่อน เช่น ภาวะทางจิตใจ บาดแผลทางอดีต และความหมกมุ่นกับการไม่ปล่อยวาง นิยายเรื่องนี้จึงมีเนื้อหาที่อาจกระตุ้นความรู้สึกและส่งผลกระทบต่อจิตใจของผู้อ่านบางท่าน โปรดพิจารณาก่อนเริ่มอ่าน



My Dead Girl คุณผีที่รัก



แก้มโผเข้ากอดพิมพ์แม้ว่าร่างกายของแก้มจะเย็นเฉียบจนทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนกำลังถูกแช่แข็ง แต่ความรู้สึกของการถูกโอบกอดโดยคนที่เธอรักที่สุดทำให้เธอตัวสั่นสะท้าน

พิมพ์ฝังใบหน้าลงกับไหล่ของแก้ม ร้องไห้ราวกับจะขาดใจ การปรากฏตัวของแก้มไม่ได้ช่วยลดความเจ็บปวดจากการสูญเสีย แต่มันได้นำความสับสน ความหวาดกลัว และความรู้สึกผิดที่อัดอั้นมานานมาปะทุออกมาอย่างรุนแรง

"ฉันคิดถึงเธอ... ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน" พิมพ์พูดผ่านเสียงสะอื้น

แก้มกอดพิมพ์แน่นขึ้น

"ฉันรู้... แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว..."

พิมพ์เงยหน้ามองแก้ม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่และคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่เต็มอก

"เธอจะอยู่กับฉัน... ได้นานแค่ไหน"

แก้มมองใบหน้าของพิมพ์ด้วยรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย

"จนกว่าเธอจะดูแลตัวเองได้... จนกว่าเธอจะยอมให้อภัยตัวเอง"

คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ใจหายวาบ

"หมายความว่าไง... เธอจะจากฉันไปอีกเหรอ!"

แก้มลูบผมของพิมพ์อย่างอ่อนโยน

"ฉันไม่เคยจากไปไหน แต่เธอต้องกลับมามีชีวิตอีกครั้ง พิมพ์... ชีวิตที่ไม่มีฉัน... เธอต้องทำได้"

พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของแก้ม... ดวงตาที่เธอมั่นใจว่ามองผ่านไปยังอีกโลกหนึ่งได้

"ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ"

"ฉันก็จะอยู่กับเธอ... แต่คงจะดีกว่าถ้าเราจะหาอะไรกินก่อนนะขนมปังลูกเกดคงไม่พอสำหรับอาหารเช้าหรอก..."แก้มยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

"แล้วเธอคิดว่าผีอย่างฉัน... กินอะไรได้บ้างนะ"