ลำนำรักใต้แสงเงาจันทร์

ท่ามกลางกระแสแห่งธารเวลาพัดผ่านให้ “ เฟิงจิ้งหาน ” พยัคฆ์ทมิฬปีกหัก
ผู้แบกบาดแผลไว้ในหัวใจ ได้มาพบกับ “ ลู่เหยียน ” บุตรชายเจ้าของโรงเตี๊ยมจันทรา
อันเลื่องชื่อลือชาแห่งหมู่บ้านชิงสุ่ย
“ ใบหน้าของบรรพบุรุษที่ตกหลุมรักกันมาหลายชั่วรุ่น เกิดเป็นผลงานที่งดงามที่สุดบนใบหน้าของเขาผู้นั้น ”
“ ข้าเพียงเขียนบทกวีถึงเจ้า…แต่เจ้ากลับกลายเป็นบทกวีที่งดงามที่สุดในชีวิตของข้า ”
“ เจ้าคือบทกวีที่ข้าไม่เคยคิดว่าจะได้พบ แต่เมื่อได้พบเจอแล้ว ข้าก็ไม่อยากละสายตาไปไหนอีกเลย ”

ห่างกันพันลี้แสนไกล บุพเพเชื่อมไว้ด้วยด้ายแดง