ข้าทะลุมิติ​มา​ยุค​ 60​ พร้อมด้วย​ระบบ​พิเศษ​ทำให้​รอดชีวิต​

ครั้งนี้​แค่​เขาลืมตา​ตื่นมาก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างของ​ "เฉินอัน" ที่ทำมิดีมิร้ายกับทุกคน​ใน​ครอบครัว​เอาไว้มาก​ โดยเฉพาะ​กับน้องสาวที่เพิ่งออกปากขายนางให้กับหอนางโลมที่ใหญ่ที่สุด​ในละแวกนี้แล้ว
แค่นั้นมันไม่พอหรอกยังดันเป็นยุค​ที่​แค่ผู้คนได้มีข้าวให้กินเพื่อประทังชีวิต​ก็หรูแล้ว...
เห็นทีว่า​ "เฉินอัน" คนใหม่นี้จะไม่เหมือนคนเดิมอีกต่อไป​แล้ว​ ก็เพราะว่า​เขาคือความหวังใหม่ในการรอดชีวิต​ของชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน
::::::::::::::::::::::::::::::
ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของเฉินอันพลางมองไปยังภายในสภาพเรือนแสนทรุดโทรมหลังนี้ทั้งความงงเง็ง
"นี่ฉันมาอยู่ที่ไหน และฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงว่ะ?"
ชั่วโมงนี้ถ้าเขาไม่ตั้งคำถามกับตนเองแล้วยังจะสามารถถามใครได้อีกล่ะ…
ชายหนุ่มงงงันไม่น้อยเลยทีเดียวที่อยู่ๆ ก็ได้มาอยู่ในสภาพแวดล้อมนี้
เมื่อคืนตนยังจดจำได้ดีว่าล้มตัวลงนอนบนฟูกนุ่มๆ ในคอนโดราคาเช่าเกือบเจ็ดพันหยวน ซึ่งสมกับฐานะที่ตนกำลังทำงานเป็นถึงหัวหน้าพนักงานทั้งหมดของบริษัทเอกชนยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งอยู่เลย…
"นี่เจ้าตื่นแล้วหรือ ทำไมเจ้าถึงไม่เคยคิดปรับปรุงตัวบ้างเลย เจ้าทำแบบนี้กับน้องสาวคนเดียวของเจ้าได้อย่างไร?"
ผู้เป็นมารดาหรือเฉินหยานต่อว่าบุตรชายคนโตใหญ่เชียว
นางรู้สึกเศร้าสลดมากมายจริงๆ หลังจากรับรู้ว่าบุตรสาวถูกเฉินอันลวงไปขายในหอนางโลมที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้
แล้วนางจะเอาความหวังกระไรไปไถ่ตัวเฉินเยว่ได้ล่ะ แค่ข้าวที่จะกินในแต่ละวันยังแทบหาไม่ได้เลย
"ห่ะๆ นี่ฉันทำอย่างนั้นไปจริงๆ เหรอ ฉันขายเฉินเยว่ให้กับหอนางโลมนั้นแล้วเหรอแม่?"
ความทรงจำเก่าๆ ของเจ้าของร่างคนเดิมหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองของชายหนุ่ม​จนหมดสิ้นแล้ว
แต่ทว่าเขายังคงมีความรู้สึกไม่คุ้นชินบวกกับตื่นตระหนกเป็นอย่างมากจึงยังพูดจาที่ใช้คำพูดของยุคปัจจุบันอยู่…
"เจ้าเพี้ยนไปแล้วหรือไง มาพูดจากระไรแปลกๆ ไม่น่าฟังกับข้านี่?"
"ใช่ๆ ท่านพ่อข้าเป็นกระไรไปเจ้าคะ พอเห็นตื่นมาก็ดูแปลกไม่เหมือนคนเดิม?"
เด็กหญิงตัวน้อยวัยสิบขวบวิ่งปร๋อเข้ามาตั้งคำถามกับผู้เป็นย่าของตน
"ห่ะ! นอกจากร่างนี้ทำตัวชั่วๆ ไปวันๆ แล้ว ยังไข่เด็กน้อยทิ้งไว้ให้เป็นภาระแม่ตัวเองอีกเหรอ สงสัยร่างนี้ไม่ถนัดทำดี ถนัดทำแต่ชั่วจริงๆ สงสัยฉันถึงเวลาเปลี่ยนประวัติศาสตร์แล้ว"
เฉินอันคนใหม่กำลังพล่ามทุกอย่างไว้ในใจ…
"ท่านแม่ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้ากลับตัวกลับใจได้แล้วจริงๆ ท่านแม่โปรดเชื่อใจข้าเถอะ ข้าจะเป็นคนไปไถ่ตัวเฉินเยว่ออกมาเอง"
จู่ๆ เฉินอันคุกเข่าลงต่อหน้ามารดาด้วยแววตาที่แลดูมุ่งมั่น
"แล้วเจ้าจะเอากระไรไปใช้ไถ่ตัวน้องสาวของเจ้าได้ แค่ข้าวยังหามากินไม่ได้ทุกวันเลย?"
น้ำเสียงของผู้เป็นมารดาท้อถอยเกินกว่าที่จะให้ความสนใจในตัวของเฉินอัน…
"ท่านแม่ก็ลองดูข้าเถอะ ว่าข้าจะทำอย่างไรบ้าง"
เฉินอันลุกพรวดขึ้นพลางมองเฉินหยาน และเฉินฮวา ลูกสาวคนเดียวของตน
"ข้าจะไปหาวิธีไถ่ตัวน้องสาวสุดที่รักของข้าเดี๋ยวนี้แหละท่านแม่"
หลังจากนั้นเฉินอันได้เร่งฝีเท้าออกไปเลยจริงๆ ทิ้งให้เฉินหยานกับเฉินฮวายืนมองหน้ากันด้วยความคลางแคลงใจไปก่อน
"ท่านย่าๆ ท่านพ่อข้าจะทำแบบนั้นได้จริงหรือเจ้าคะ?"
เด็กหญิงตัวน้อยไม่ค่อยต้องการเชื่อใจผู้เป็นบิดาของตนสักเท่าไหร่ เพราะตนเห็นมาหลายปีแล้วที่เขาทำแต่เรื่องแย่ๆ กับทุกคนในครอบครัว
"คงได้แต่ดูเขาต่อไป ย่าก็รู้เท่าที่เจ้ารู้เหมือนกันนั่นแหละ"​