คุณซามินของอินทัช

ใครจะไปคิดว่าเด็กที่ยื่นแซนด์วิชชดเชยค่าเสียหายที่ชนรถราคาหลายล้าน เด็กที่กลัวเขาเอาเรื่องจนตัวสั่นในวันนั้น กลายเป็นคนที่ทำให้เขาหลุดพ้นจากฝันร้ายกับเหตุการณ์ฝังใจในวัยเด็กไปตลอดกาล

ซามินมีปัญหาการกินไม่สามารถกินอาหารได้เหมือนคนปกติเต้องเอามาปั่นเป็นน้ำแล้วดื่มแทน เพราะเกิดเหตุการณ์ฝังใจวัยเด็กเขาเคยถูกแม่บ้านที่อยู่ด้วยกันมาหลายสิบปีใส่ยาพิษในอาหารอันที่จริงไม่ได้หวังจะฆ่าเพียงเขาแต่หวังฆ่ายกตระกูล เขาดันโชคร้ายเป็นคนเดียวที่กินเข้าไปเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด

ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้นก็ไม่กล้าไว้ใจใครอีกเลย ไม่กล้าหยิบจับอะไรเข้าปากหากไม่ใช่ รสมือแม่ แม่ของเขาจากไปห้าปีแล้ว อาหารทุกอย่างจากที่มันกินยากอยู่แล้ว มันก็ไม่น่ากินอีกเลยแม้พี่ชายเขาจะสรรหาเชฟมาทุกทิศเพื่อปรุงอาหาร เขาก็ไม่ที่กินมันอยู่ดี กลืนลงไปก็อาเจียนออกมา เหมือนสมองมันสั่งงานว่ากำลังกินของมีพิษ

.............................................................

ร่างสูงของซามินนั่งทำงานจนเวลาล่วงเลยมาช่วงเย็น เอ็นตัวบนเก้าอี้ทำงานเพื่อคลายความเมื่อยตัว เวลาเขาทำงานเขามักจะโฟกัสที่งานจนบางทีเคยลืมแม้กระทั้งเวลากลับบ้านเสียด้วยซ้ำร่างสูงหลับตาลงเพื่อพักสายตาสักพัก

พรางคิดถึงเหตุการณ์มื่อเช้าสีหน้าเด็กที่ชนรถเขามื่อเช้าแล้วนึกขำกับท่าทีรู้สึกผิด

"หึ คนอะไรไม่ห่วงตัวเองเลย "ซามินพูด ลอยๆพลางสายตาหันไปเห็นแซนวิสที่เด็กคนนั้นให้มา ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู แซนวิสปลาทอดออนท็อปด้วยไข่ข้นมะเขือเทศปิดด้วยผักสลัดขนาดขนมปัง2แผ่นหั่นขนาดพร้อมทานบรรจุกล่องมาอย่างดีมีซอสแยกและกระดาษทิชชูแถมมาในถุง บ่งบอกถึงคนทำที่ตั้งใจทำเป็นอยากดี พอเห็นแล้วเหมือนแม่เขาทำเสียจริง เขานึกถึงตอนที่แม่ยังอยู่แม่มักจะทำแซนด์วิชให้เขาทานทุกเช้าก่อนไปเรียน

" ไม่ใส่สารกันบูด คงกินได้มั้ง"

พรึมพรำกับตัวเองอยู่สักพักก่อนจะกัดแซนวิสในมือกินเหมือนคนสงสัยในรสชาติ ถึงกับต้องชะงัก

เขากินมันได้โดยไม่อาเจียนออกมา แถมรสชาติมันเหมือนแม่เขาทำ