บาปรัก ดอกท้อต้องห้าม

คำโปรย...
"ใต้ต้นท้อที่เคยให้คำสัญญา ตอนนี้เหลือเพียงกรงทองและน้ำตา
ซูเหยาต้องเลือก ระหว่างชีวิตที่สบายในฐานะเมียน้อย กับรักต้องห้ามที่นำมาซึ่งความตาย
พวกเขาต้องหนี... หนีจากความมั่งคั่ง หนีจากอำนาจ และหนีจากโชคชะตาที่ลิขิตให้พวกเขาต้องจากกัน"

เซี่ยงมี่
"ซูเหยา! อย่าพูดอย่างนั้น!" อี้เหวินเขย่าไหล่เธอด้วยความสิ้นหวัง "เราหนีไปด้วยกันสิ! หนีไปตอนนี้เลย! เราทิ้งทุกอย่างแล้วไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่น! ข้าจะปกป้องเจ้าเอง!"
ซูเหยาจับมือเขาไว้ น้ำตาหยดลงบนหลังมือที่หยาบกร้านของอี้เหวิน "ถ้าเราหนี... ท่านแม่ก็จะตาย... และท่านเฝิง... เขาจะตามล่าเราจนสุดหล้าฟ้าเขียว ท่านจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข" เธอส่ายหน้าช้า ๆ "ไม่ได้หรอกอี้เหวิน... นี่คือชะตาที่ข้าต้องรับผิดชอบ"
เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่แดงก่ำของเขา "เจ้าต้องสัญญากับข้า... ว่าเจ้าจะยังรักข้า และจะไม่ลืมข้า... ถึงแม้ข้าจะถูกขังอยู่ในกรงทองก็ตาม"
อี้เหวินกอดเธอไว้แน่น ราวกับว่านี่คือครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้สัมผัสร่างกายเธอ กลิ่นดอกท้อจากเรือนผมของเธอทำให้เขาใจสลาย เขาจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการจูบแรกที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว
"ข้าจะไม่มีวันลืมเจ้า ซูเหยา... แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าอยู่ในกรงทองนั่นเพียงลำพัง! ข้าจะตามเจ้าไป... ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!"