มีสิทธิ์ให้คิดถึง

เขา คนที่มีความหลังครั้งเก่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เธอ ที่ปกปิดตัวเองเพื่อหนีการตามล่า
ในคืนที่ฝนตกหนัก ลูกน้องของเขาเจอเธอนอนสลบเหมือดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ รอยฟกช้ำเต็มตัว พอเธอตื่นขึ้นมาดันเสนอตัวเองมาอยู่กับเขาในฐานะคนรัก เหอะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ! เขาจะเป็นต้องรับผู้หญิงทุกคนที่สลบไสลมาเลี้ยงดูเลยหรือไง!
"เป็นแฟนได้ไหมคะ"
"..." เขาน่าจะได้ยินผิดไป
"จะได้ไม่มีใครครหาด้วย ฉันน่าจะทำอะไรได้ไม่ดีเลย แล้วก็ไม่รู้ว่าบ้านของคุณทำธุรกิจอะไร"
คนที่ผ่านโลกมาสามสิบปีกลอกตา เหรอวะ... การเป็นแฟนใครสักคนมันพูดออกมาได้ง่ายๆ แบบนั้นเลยงั้นเหรอ
"ต้องการเงินเหรอ?" เขาเลิกคิ้ว "ผมมันจนน่ะ"
====================
"ช่วยหน่อยเถอะค่ะ" เธอพรูลมหายใจ มองเขาอย่างเว้าวอน "ทำสัญญาหรืออะไรก็ได้ เก็บบัตรของฉันไว้ให้หมดเลยก็ได้ แต่ให้ฉันอยู่ที่นี่ ในฐานะคนรักของคุณได้ไหมคะ ช่วยคุ้มกะลาหัวฉันหน่อยเถอะ"
ช่างเป็นคำขอร้องที่ดูเหมือนบังคับ "ฐานะอื่นได้ไหม ไปอยู่ในฐานะเมียผมก่อนสักพัก แล้วถ้าคุณทำอะไรได้ก็ช่วยผมเป็นค่าตอบแทน"
"เมีย..." หญิงสาวเสียงแผ่ว
"ใช่ไง คนต่างจังหวัดเขาไม่อินกับคำว่าแฟนหรอก บอกไว้ก่อน"
"เมียเลยเหรอคะ"
เขมกรอมยิ้ม เดินเข้าไปใกล้เตียงอีกนิดก่อนจะก้มหน้าลง "หรือคุณมีผัวอยู่แล้วล่ะ"
"นี่!"