Prince Devil รักร้ายวิศวะเลว(ซิกม่าXคริสตัล)

"ม่าว่า เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีกว่า"
ในที่สุด คำนี้ก็หลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่เธอรักมากที่สุด
"ม่าขอโทษ แต่ม่าคิดว่าตอนนี้ ม่าไม่อยากรั้ง ไม่อยากทำให้คริสต้องเสียเวลา"
"เสียเวลา..." เธอทวนคำ แล้วหัวเราะเสียงเดียวอย่างไร้อารมณ์ขัน
"หลายปีที่ผ่านมา มันเป็นการเสียเวลางั้นเหรอ"
"ไม่ใช่อย่างนั้น คริส..."
"แล้วมันเป็นอย่างไรล่ะม่า" เธอขัดจังหวะ เสียงสูงขึ้นนิดหน่อย
"บอกมา ที่เราอยู่ด้วยกันมา หลายปี ที่เราวางแผนอนาคตร่วมกัน ที่เราเช็ดน้ำตาให้กัน ที่เรา รักกัน ทั้งหมดนั่นมันคืออะไรสำหรับม่า "
คริสตัลยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาแดงจัดแต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา เธอยังคงรักษาสถานะผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุดไว้ แม้หัวใจจะแหลกสลายอยู่ข้างใน
"ทำไมล่ะม่า" เธอถามด้วยเสียงที่เริ่มสั่นเครือ "ทำไมถึงเลือกเธอ แทนคริส"
"มันไม่เหมือนเดิมแล้ว" เขาตอบ สั้น กระชับ เย็นชา
"ไม่เหมือนเดิม ตั้งแต่เมื่อไหร่" เธอถามต่อ ต้องการคำตอบ
"ม่าแค่ อยากอยู่คนเดียว" เขาพูดในที่สุด
คำพูดนั้นเจ็บยิ่งกว่าการบอกว่ามีใครอีกคน
เพราะมันคือการบอกว่า เธอไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว การบอกว่าเขาเลือกความว่างเปล่ามากกว่าจะเลือกเธอ
เธอหัวเราะเบาๆ ทั้งที่น้ำเสียงสั่นเทา หัวเราะจนน้ำตาเกือบไหล
"อยู่คนเดียวเหรอ โกหกก็โกหกเถอะ ม่า อย่างน้อยก็ซื่อสัตย์กับคริสสักครั้ง"
"คริส..."
"หรือว่าม่ากลัว กลัวว่าถ้าบอกความจริงตรงๆ ว่าม่ามีคนใหม่แล้ว คริสจะเสียใจมากกว่านี้" เธอยิ้มขมๆ "ไม่ต้องห่วงหรอก คริสรู้อยู่แล้ว รู้มาตั้งแต่วันที่ม่าเริ่มจ้องโทรศัพท์แล้วยิ้ม รู้มาตั้งแต่วันที่ม่าเริ่มหาข้ออ้างไม่กลับมากินข้าวที่บ้าน รู้มาตั้งแต่วันที่ม่า หยุดมองคริสด้วยสายตาแบบที่เคยมอง"
"อืม" เขายอมรับในที่สุด เบาเหมือนลมหายใจ
"แล้วที่ผ่านมาล่ะม่า ทั้งหมดนั่นคืออะไร "
"เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้นะ" ซิกม่าเสนอด้วยความหวัง ด้วยความคาดหวังที่จะรักษาอะไรบางอย่างไว้
"เพื่อนเหรอ " คริสตัลถามกลับ เสียงสั่นเครือ "ม่าคิดว่าเราจะกลับไปเป็นเพื่อนกันได้อีกเหรอ"
"ได้สิ เพราะม่ายังเป็นห่วงคริสอยู่เสมอ"
"หากเป็นไปได้ เราก็อย่ามาเป็นเพื่อนกันเลย"