เมื่อฉันเป็นแมวดำของผู้หญิงหยำฉ่า

ฉันเพิ่งเอาตัวรอดมาได้จากการโดนไล่จับของพวกมนุษย์บ้าหยก ๆ เกือบไปแล้ว เกือบโดนจับย่างเหมือนหมูหันแล้ว

เอ่อ...ตอนนี้ฉันเป็นแมวน่ะค่ะ แมวดำที่เพิ่งกระโดดข้ามโลงศพในศาลามาหยก ๆ ฉันเพิ่งทำคนแตกตื่นกันทั้งศาลา ได้ยินเสียงคนพูดว่า ถ้าแมวดำข้ามโลงศพในโลงจะเฮี้ยน

ใครเป็นคนคิด? ฉันก็แค่ตกใจไอ้หนูโสโครกเฉย ๆ หรอก

ฉัน...เป็นแมวที่กลัวหนูน่ะค่ะ ถึงจะมีสัญชาตญาณของแมวค่อนข้างมาก ไม่งั้นคงกระโดดสูงขนาดนั้นไม่ได้ แต่ฉันก็ยังไม่ลืมความเป็นมนุษย์หรอกนะ มนุษย์ที่กลัวและขยะแขยงหนูเป็นที่สุด อี๋...

จริง ๆ ก็ไม่ใช่แค่หนูหรอกนะคะ ฉันกลัวมันเกือบทุกอย่าง พอเป็นแมวสัตว์อะไรต่อมิอะไรดูตัวใหญ่ไปหมด แมลงสาบตัวเท่าฝาบ้าน จิ้งจกตัวเท่าเหี้ย ยิ่งตุ๊กแกยิ่งน่ากลัวเหมือนจระเข้ โชคดีที่ฉันยังไม่เคยเจองู พวกมันคงตัวใหญ่เหมือนอนาคอนดาเลยมั้ง

ฮือ...ฉันไม่น่ามาตกอยู่ในสภาพนี้เลยให้ตายเถอะ!

ย้อนกลับไปวันแรกที่ตื่นขึ้นมา ฉันพบว่าตัวเองกำลังโดนเด็กคนหนึ่งที่โตกว่าหลายเท่าเขย่าตัวอยู่ สักพักฉันก็สำลักน้ำคลองออกมา จากนั้นก็นอนหลังยาวอยู่อีกพักใหญ่ ถ้าไม่ป่วยฉันคงวิ่งเตลิดไปไกลแล้ว เด็กบ้าอะไรตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ แถมยังแต่งตัวประหลาดอีก ไว้ผมแกละ นุ่งโจงกระเบน นอกนั้นก็ไม่ใส่อะไรแล้ว ส่วนหลวงตายิ่งไม่ต้องพูดถึง ฉันเหมือนกลายเป็นฮอบบิททารกไปเลย

แต่นั่นยังไม่น่ากลัวเท่าการที่ฉันเห็นมือตัวเองปกคลุมไปด้วยขนสีดำเมี่ยมแถมยังมีอุ้งเท้าหรอกนะ

เชี่ย!

"เมี้ยว!" ฉันสบถออกมาเป็นเสียงแมว ชัดแล้ว...

ฉัน-เป็น-แมว

กว่าจะทำใจและยอมรับสภาพตัวเองได้เล่นเอาฉันเกือบเป็นลมล้มลงไปนอนพังพาบอีกครั้งกันเลยทีเดียว ต้องกลายเป็นแมวยังไม่พอ ยังเป็นแมวย้อนยุคอีก

แล้วที่นี่มันที่ไหน เมื่อไหร่วะเนี่ย...

ไม่นานเจ้าแกละก็พาฉันไปอาศัยอยู่ที่กุฏิหลวงตาด้วยกัน ดูท่าคงเป็นเด็กวัดก้นกุฏิ ฉันได้ยินหลวงตาสั่งให้คอยดูฉันอยู่ไม่ห่าง จนเจ้าแกละถามด้วยความสงสัย

"เหตุใดเราจึงต้องประคบประหงมมันด้วยเล่าขอรับ"

"ช่วยชีวิตคนเป็นสิ่งที่ควรกระทำ" หลวงตาตอบด้วยอาการสำรวม

"แต่เจ้าดำไม่ใช่คนนี่ขอรับ"

"คนเป็นสัตว์โลก สัตว์ก็เป็นสัตว์โลก"

"เราจึงไม่ควรฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ใช่หรือไม่ขอรับ"

"ถูกต้อง ศีลห้ามีอะไรบ้าง เจ้าจำได้หรือไม่"

แล้วเด็กนั่นก็ท่องศีลห้าให้หลวงตาฟังอย่างฉะฉาน หลวงตาสั่งสอนลูกศิษย์ก้นกุฏิต่อไปอีกพักใหญ่ ส่วนฉันผล็อยหลับไปในที่สุด

วันก่อน ๆ ฉันได้กินข้าวก้นบาตรทุกวัน ชีวิตค่อนข้างสุขสันต์หากเทียบกับตอนนี้ อากาศที่นี่ไม่เหมือนกรุงเทพฯ ที่ฉันรู้จัก ไม่มีกลิ่นควันพิษมีแต่กลิ่นควันไฟหุงหา ไม่มีกลิ่นน้ำคลองเน่าเสียกับเสียงเรือหางยาว มีแต่เสียงเด็กโดดน้ำกันตู้ม ๆ ลำคลองที่นี่ยังดูดี ผู้คนใช้ประโยชน์จากมันทุกวัน
...

ราวกับโดนสวรรค์สั่งพักจากโซเชียลมีเดียอย่างไรอย่างนั้น ไม่ใช่แค่เพราะฉันเป็นแมวหรอกนะ แต่เพราะที่นี่ไม่มีอะไรอย่างนั้นเลยต่างหาก อย่าว่าแต่โซเชียลเลย โทรศัพท์บ้านแบบเก่าก็ยังไม่มี ชีวิตแมว ๆ ของฉันนอกจากนั่งดูโน่นดูนี่ วัน ๆ ก็แทบไม่มีอะไรอย่างอื่นทำแล้ว

ดูจากการแต่งกายและคำพูดคำจาที่นี่น่าจะโบราณเอามาก ๆ ผู้คนเรียกกรุงเทพฯ ว่าพระนครบ้าง บางกอกบ้าง ส่วนไฟฟ้ายังไม่มีใช้ แต่ละบ้านใช้แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันก๊าดเป็นหลัก เข้าใกล้ตะเกียงทีไรขนฉันเตรียมไหม้รอแล้ว เพราะฉะนั้น อยู่-ห่าง-จาก-ไฟ ทุกชนิด ฉันต้องเตือนตัวเองซ้ำ ๆ ไม่อย่างนั้นอาจโดนไฟคลอกตายไม่รู้ตัว