แพ้รักนรสิงห์

"ไอ้เข้มมันบอกเอ็งตามหาพี่"
ใบหน้าร้อนผ่าวกับคำถามของเขา ตอนนี้ฉันเหมือนคนประหม่าไม่เป็นตัวของตัวเองเลยจอมขวัญคนใจกล้าหายไปไหนถึงได้แต่ยินเงียบอยู่อย่างนี้ รู้ตัวอีกทีเข้าก็เดินเข้ามาหยุดที่ตรงหน้าแล้ว ไม่มีกลิ่นเหล้าเหมือนที่คิดหลายเป็นกลิ่นสบู่นกแก้วหอมๆลอยมาเข้าจมูกแทนจนเผลอดมอยู่หลายครั้ง
"จอมขวัญ"
เสียงเรียกของเขาปลุกฉันให้ตื่นจากความคิดวกวนเงยหน้าขึ้นมองเขาให้เต็มสองตาอีกครั้ง ดวงตาคมของเขาเหมือนมนต์สะกดให้ฉันหลงใหลในชั่ววูบ
"เอ่อ...ฉันเอายามาให้" ฉันว่าไปอย่างไม่เต็มเสียงพร้อมกับยัดยาในกระเป๋าใบเล็กให้เขา

"ให้พี่เหรอ"
ถามเสียงนุ่มพยายามก้มลงส่องหน้าฉันเหมือนต้องการที่จะแกล้งอย่างไรอย่างนั้นเพราะตอนนี้ฉันเอาแต่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขาเหมือนที่ผ่านมา
"ให้หมามั้ง"
ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขาทำหน้ายังไงเพราะตั้งใจจะเดินกลับมาที่จักรยานเพื่อหนีออกมาจากตรงนั้น ทว่า...
"เดี๋ยวสิ"
รับรู้ได้ถึงฝ่ามือร้อนที่จับข้อมือเอาไว้แต่ก็เหมือนรีบปล่อยเมื่อฉันหันกลับมามอง ในใจมันวูบไหวขึ้นมาเหมือนว่ากำลังหวั่นไหวกับคนตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น
"เอายากลับไปก็ไม่มีใครทำให้พี่อยู่ดี เอ็งช่วยทำให้พี่หน่อยได้ไหม"