ยุทธการทวงรักแฟนเก่า (ซีรีส์ สิงห์ เสือ)

“เฮีย!”
“หนีเฮียไม่พ้นหรอก ดีเหมือนกันนะคุยกันในห้อง ถ้าเรายืนคุยกันไม่รู้เรื่อง งั้นนอนคุยกันไหม?”
“ทะลึ่ง เฮียคิดกับวาแค่นี้จริงๆ เหรอคะ ออกไปเลยนะคะ” เธอชี้นิ้วไล่เขาให้ออกจากห้อง
แต่ยิ่งไล่สิปกรก็ยิ่งอยากอยู่!
“ไม่ไป” เขาว่าพร้อมกับถอดเสื้อคลุมด้านนอกโยนทิ้งไว้บนโซฟาที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะย่างกายเข้าไปหาน้อง
เธอมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง “ถ้าเฮียอยากอยู่ เฮียก็อยู่ไป งั้นวาไปเอง ว้าย!”
“เฮียไม่ให้ไป ถ้ามัวแต่หนีหน้ากัน เราจะได้คุยกันเมื่อไรวา”
สิปกรถือวิสาสะรวบตัวน้องเอาไว้ เขาอุ้มเธอพาไปนั่งที่โซฟา เขาให้น้องนั่งบนตักสองแขนกำยำกอดรั้งคนตัวตัวเล็กเอาไว้ จนเธอหนีไปไหนไม่ได้ แม้จะพยายามดีดดิ้นมากมายแค่ไหนก็ตาม
“เฮีย ปล่อยนะ ปล่อยวานะเฮีย เฮียจะทำอะไรเนี่ย!”
“ก็คุยกันไง ในเมื่อวาไม่คุยดีๆ เฮียก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ”
“ปล่อยวานะ วาบอกให้ปล่อยไงเล่า!”
“ถ้าวาไม่หยุดดิ้น เฮียจะจูบ จูบจนกว่าวาจะยอมฟังเฮีย”
วันวิวาห์หยุดทุกการกระทำภายในเสี้ยววินาที สิปกรหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู เขาเกยคางลงบนสันไหล่บอบบางอย่างหมดแรง เพราะกว่าน้องจะยอมให้จับ เขาก็แทบหมดพลังงาน
“อย่าหนีเฮียอีกเลย วิ่งตามวามันไม่สนุกเลย”
“แล้วเฮียคิดว่าวาสนุกมากเหรอคะ วันนี้วาเองก็เหนื่อยไม่ต่างกัน วาโดนนินทาสารพัดทั้งที่วาก็อยู่ของวาเฉยๆ วาไม่เคยไปทำอะไรให้ใคร ถ้าเฮียสงสารวา ก็ปล่อยวาไปได้ไหมคะ”
เธอตัดสินใจขอร้องเขาไปตรงๆ เพราะหวังว่าสิปกรจะเห็นใจกันบ้าง แต่คำตอบกลับไม่เป็นดั่งหวัง
“ไม่ เฮียปล่อยวาไปไม่ได้”
“เฮีย!”
“เฮียไม่ได้เริ่มเพื่อให้มันจบแบบนี้ เฮียอยากกลับไปดูแลวาเหมือนเดิม”
“เรื่องของเรามันไม่มีอะไรเหมือนเดิมตั้งแต่วันที่เฮียละเลยวาแล้วค่ะ ทุกอย่างมันจบไปแล้ว จบไปตั้งแต่เฮียเลือกที่จะอยู่กับเพื่อนแล้วปล่อยให้วาร้องไห้อยู่คนเดียวแล้ว”
“แต่มันก็เริ่มใหม่ได้ไม่ใช่เหรอวา ในเมื่อวาเองก็ไม่มีใคร เฮียเองก็ไม่มี”
“คุณชมไงคะ เฮียเอาเธอไปไว้ไหน เฮียเรียนมากับเธอ ถ้าวาเดาไม่ผิด สนิทกันมาตั้งแต่เข้ามหาลัยใช่ไหมคะ ช่วงเวลาที่เฮียไม่มีวา เฮียก็มีเขา ใช่ไหมคะ”
แม้จะไม่อยากพูดถึงช่วงเวลานั้นของเขามากนัก แต่เธอก็ห้ามความอยากรู้ในใจไม่ได้
แววตาสั่นคลอนเหลือบมองใบหน้าคุ้นตา เฝ้ารอคำตอบที่รู้อยู่เต็มอก ซึ่งสิปกรก็พยักหน้าตอบกลับมา
“ใช่ แต่มันไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบนั้น”
“...” วันวิวาห์เงียบ นั่งน้ำตาไหลทั้งที่ร้องไห้ไม่มีเสียง
“เฮียไม่เคยคิดกับชมเกินเพื่อน ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนนั้น และที่ช่วงที่เฮียไปไหนมาไหนกับชมบ่อยๆ เพราะเขากำลังมีปัญหา เขาแค่ต้องการคนอยู่เป็นเพื่อน”
“ตอนนั้นวาก็มีปัญหาค่ะ แต่เฮียก็ไม่คิดที่จะอยู่เป็นเพื่อนวาเหมือนกัน”
น้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อเอ่ยออกมา ก่อนที่หยาดน้ำใสๆ จะรินหล่นจากดวงตาทั้งสองข้าง เมื่อเหตุการณ์ในวันที่เลวร้ายย้อนกลับมาอีกครั้ง
“วา” สิปกรไม่มีคำแก้ตัว
“วันนั้นวาเองก็มีปัญหา แต่เฮีย ฮึก! เฮียก็ไม่เคยสนใจ น่าแปลกนะคะ ทั้งที่ตอนนั้นวาเป็นแฟนแท้ๆ แต่วาต้องอยู่คนเดียว แต่กับคุณชม ฮึก! เป็นแค่เพื่อนแต่กลับได้เฮียอยู่ข้างๆ ในวันที่มีปัญหา ดูไม่เท่าเทียมกันเลยนะคะ”
“วา” สิปกรจุกจนพูดอะไรไม่ออก แม้แต่จะขอโทษเธออีกครั้งเขาก็ยังไม่กล้า ได้แต่กอดน้องเอาไว้แนบแน่น เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหลุดมือลอยหายไปอีก
เขาอยู่ไม่ไหวถ้าไม่มีเธอ..
“วาเจ็บ เจ็บกายวาไม่เป็นไร แต่มันเจ็บที่ความรู้สึก เฮียเข้าใจไหมคะ”
“เฮีย ขอแก้ไขได้ไหม ขอโอกาสได้ไหมวา”
“…” เงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงแค่เสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาเท่านั้น
“ตอนนั้นเฮียผิดเอง วาจะด่า จะทุบ จะตีเฮียยังไงก็ได้ แต่ขอได้ไหม ขอให้เฮียได้กลับไปอยู่ข้างๆ วา ได้แก้ไขในสิ่งที่เฮียผิดพลาดไปได้หรือเปล่า”
“ฮึก! มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วค่ะเฮีย ต่อให้เฮียแก้ไข วาก็ยังคงรู้สึกแย่เหมือนเดิม แม้แต่ตอนนี้วาเองก็รู้สึก” เธอไม่เคยลืมเหตุการณ์วันที่ตัวเองต้องร้องไห้คนเดียวได้เลย
และยิ่งเจ็บใจมากเป็นร้อยเท่า เมื่อรู้ว่าตอนที่ใครอีกคนมีปัญหาเขาพร้อมจะเคียงข้าง แต่กลับทิ้งเธอให้อ้างว้างอยู่คนเดียว..