แค่เด็กซักผ้าที่กล้าปีนเกลียว

"ใครส่งเธอมา!" เขาเดาว่าเธอมาแบบเนียน ๆ คราบเด็กซักผ้าทั้งที่แววตาเต็มไปด้วยความแข็งกระด้างอย่างนักฆ่ามืออาชีพ

-ใจกล้าบุกถ้ำทำให้มาเฟียเสียเวลามียังมีหน้าจะขอชีวิต?-

"ร้อนเงินเหรอ"
"คนเราทำงานก็เพราะอยากได้เงินไม่ใช่เหรอคะ"
"อยากได้เพิ่มมั้ยล่ะ ถอดเสื้อผ้าออกฉันให้ชิ้นละห้าพัน แต่ถ้าเป็นชิ้นในสุด…ให้ห้าหมื่น!"
"!!!"

หลังคืนสอบสวนความลับผ่านพ้นไปถึงได้รู้ว่ามาเฟียใหญ่อย่างเขาเสียท่าให้ผู้หญิงหัวขโมยเข้าแล้ว ปืนล้ำค่าที่แม่ซื้อให้ก่อนตาย นาฬิกาฝังเถ้ากระดูกพ่อที่หวงกว่าสิ่งไหนล้วนแล้วแต่ถูกลักพาไปโดยเธอ
"พวกมึงทำงานกันยังไงว่ะ! ถ้าภายในพรุ่งนี้เอาตัวมาไม่ได้พวกมึงก็ตายแทนเธอแล้วกัน"
.
.
"ยืมผิวสวย ๆ กรีดเล่นให้สมองฉันผ่อนคลาย...เห้ย!"
ตุบ!!!
หลังเสียงแหบห้าวดังขึ้นร่างบางก็ถูกปล่อยลงพื้นอย่างแรงราวกับเธอเป็นแค่สิ่งของไร้ซึ่งความรู้สึกเจ็บปวดที่ร่างกายและจิตใจ แต่เหตุผลที่แขนแกร่งปล่อยร่างนั้นไปมันเพราะความตระหนกแล่นเข้ากลางหัวใจยามที่มือใหญ่คว้าโดนหน้าท้องที่นูนขึ้นอย่างผิดปกติจากคนทั่วไป…