ถึง.. ตัวฉันที่แตกสลาย แทบเจียนตายในวันนี้

รวมมุมมองจากผู้ผ่านเรื่องราวที่ทำให้แตกสลาย.. ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
จนแก้วที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกใบนี้เกิดรอยร้าวจนจวนแตก แต่เพราะมือทั้งสองของตนได้คว้าและโอบกอดยึดรอยร้าวนั้นไว้ได้ทัน แก้วในมือจึงได้รับการซ่อมแซมเยียวยา เพียงแต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย ค่อย ๆ เชื่อมติดอย่างใจเย็น มิเช่นนั้นอาจบาดมือจนเกิดแผลให้ได้รักษากันอีกครา

อนุญาตให้คนผู้นี้ได้มีความสุข เริ่ม ณ วินาทีหลังอ่านหนังสือ
เล่มนี้จบ.. ก็ยังมิสาย ปลอบประโลมตนเองให้เก่งเท่ากับ
การปลอบประโลมผู้อื่น เพราะมีเพียงเราเท่านั้นที่จะรักษา
แก้วแห่งความรู้สึกใบนี้ ให้คงสวยงามและไม่แตกสลายอีกครั้งจากแรงบีบอัดของชีวิต..