ยามวสันต์หวนคืน

เจียงหว่านอิ๋นเติบโตมาพร้อมกับบุตรชายของแม่นมในจวนจนกระทั่งเกิดความรักต่อกัน หากแต่วันหนึ่งก็มีเรื่องให้ต้องพรากจากกัน และวันเวลาก็ทำให้นางจำต้องแต่งกับบุรุษอีกคน
ยามเมื่อวสันต์หวนคืนกลับมาอีกครั้ง นางก็ได้พบเจอกับดวงใจที่หายไป ครั้งนี้นางจะให้อภัยหรือจะปล่อยไปตามชะตากรรมที่ควรจะเป็น แบ่งแยกเส้นทางรักสองเราเป็นสองทางตลอดกาล

*****************************************
ภายในรถม้า นรกในที่แคบ รถม้าของสกุลไป๋นั้นไม่ได้กว้างขวาง พอสำหรับนั่งสบายๆ สองคน แต่เมื่อมีบุรุษร่างใหญ่โตอย่างฮ่องเต้เข้ามาเบียดเสียด พื้นที่ก็หายไปถนัดตา ฮ่องเต้นั่งจองพื้นที่ฝั่งประธานแต่เพียงผู้เดียว ขายาวๆ ของพระองค์ยืดออกมาจนกินพื้นที่เกือบหมด ทำให้ไป๋อวี้เหยียนและเจียงหว่านอิ๋น ต้องนั่งเบียดเสียดกันอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม ไหล่ชนไหล่ เข่าชนเข่า
รถม้าเริ่มเคลื่อนตัว บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฮ่องเต้หน้ากากเงินนั่งกอดอก สายตาคมกริบภายใต้หน้ากากจับจ้องไปที่เข่าของเจียงหว่านอิ๋น ที่เบียดชิดกับเข่าของไป๋อวี้เหยียน ชิดกันเหลือเกินนะ ความหึงหวงเริ่มทำงาน เขาจงใจยืดขาออกไปอีก จนรองเท้าบูทหนังของเขา กระแทกเข้ากับขาของไป๋อวี้เหยียน และสอดเข้าไปหว่างขาของเจียงหว่านอิ๋นเล็กน้อย
เจียงหว่านอิ๋นสะดุ้ง! นางรีบหุบขาแน่น ขยับหนีไปชิดผนังรถ "ขออภัยเพคะ" นางกล่าวเสียงเย็น "รถม้ามันแคบ"
"แคบหรือ?" ฮ่องเต้เลิกคิ้ว "ข้าเห็นเจ้ากับสามีนั่งเบียดกัน ดูอบอุ่นดีออก"
เขาเอื้อมมือมา แสร้งทำเป็นจะหยิบตำราบนโต๊ะเล็กข้างตัวนาง แต่หลังมือของเขาจงใจปัดผ่านหน้าอกของนางอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ เจียงหว่านอิ๋นตัวแข็งทื่อ นางอยากจะกรีดร้อง แต่ทำได้เพียงกำหมัดแน่น
"ท่านพี่" นางหันไปหาสามี "ข้าเวียนหัว ขอยาดมหน่อยเจ้าค่ะ" นางจงใจซบลงที่ไหล่ของไป๋อวี้เหยียน หลับตาลงเพื่อหนีสายตาโลมเลียนั้น
ฮ่องเต้เห็นภาพนั้น เส้นสติก็ขาดผึง กล้าซบมันต่อหน้าข้างั้นรึ!
"รถม้าโยกเยกเช่นนี้ นั่งพิงกันมันอันตราย" ฮ่องเต้ตรัสเสียงดุ ทันใดนั้น รถม้าก็ตกหลุมบ่อบนถนนลูกรังอย่างแรง!
โครม!
ร่างของเจียงหว่านอิ๋นกระดอนขึ้น และก่อนที่นางจะกระแทกกลับลงมา หรือไป๋อวี้เหยียนจะทันได้รับ แขนแกร่งของฮ่องเต้ก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวนางไว้! ดึงกระชากนางข้ามฝั่งมาปะทะกับอกของเขาเต็มแรง!
"ว้าย!" เจียงหว่านอิ๋นหวีดร้อง พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนตักของฮ่องเต้ สองแขนของเขารัดเอวนางแน่นราวกับคีมเหล็ก ลมหายใจของเขารดต้นคอ
"ฝ่าบาท! ปล่อยหม่อมฉัน!" นางดิ้นรน
"อยู่นิ่งๆ!" ฮ่องเต้ตวาด "ข้าช่วยเจ้าไม่ให้หัวกระแทก นี่คือการตอบแทนของเจ้าหรือ?" เขาไม่ปล่อย กลับฉวยโอกาสสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของนาง และในจังหวะนั้นเอง มือของเขาที่กุมเอวนางอยู่ นิ้วหัวแม่มือของเขา เผลอขยับ "เคาะ" ลงบนเอวของนางเป็นจังหวะ ตึก ตึก ตึก-ตึก
เจียงหว่านอิ๋นชะงักกึก! เลือดในกายเย็นเฉียบไปจนถึงปลายนิ้ว จังหวะการเคาะนิ้วนี้ มันคือความเคยชินเวลา "ใช้ความคิด" คนคนเดียวที่นางรู้จักที่มีนิสัยนี้ คือ "พี่เฉิงเจ๋อ"
ดวงตาของนางเบิกกว้าง สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับพายุ กลิ่นกายที่คุ้นเคย แววตาที่เหมือนกัน ความหึงหวงที่ไร้เหตุผล ปิ่นหยกที่เขารู้ว่านางไม่ใส่ การที่เขาปรากฏตัวพร้อมกองทัพชินอ๋อง
และหลักฐานชิ้นสุดท้าย สายตาของนางเหลือบไปเห็น ข้อมือของฮ่องเต้ ที่โผล่พ้นชายแขนเสื้อออกมาขณะที่เขากอดนาง บนข้อมือนั้น มีรอยแผลเป็นจากไฟไหม้รอยใหม่ที่ยังดูแดงและนูนรอยแผลที่เกิดจากการเอาแขนบังคานไม้ ให้ใครบางคนในกองเพลิงเมื่อไม่กี่วันก่อน
หรือว่าแม่ทัพหน้ากากเงิน ฮ่องเต้และหลี่เฉิงเจ๋อ คนคนเดียวกัน