ปะป๊าของหนูอยู่บนฟ้า

"คุณลุงคะ หนูขอนั่งด้วยได้ไหมคะ" แก้มใสที่เห็นว่าคนตรงหน้านั่งอยู่คนเดียวจึงคิดจะขอนั่งร่วมโต๊ะด้วย เนื่องจากที่นั่งบริเวณโดยรอบถูกจับจองไว้หมดแล้ว
"ได้สิ แล้วหนูไม่ไปเรียนเหรอครับ" กรรวีถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ก่อนจะยิ้มเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เด็กน้อยตรงหน้ากลัวเขา
"ว่างสองชั่วโมงค่ะ พอดีว่าคุณครูไม่อยู่ แต่ว่าสั่งงานเยอะมากค่ะ" แก้มใสพูดตามความจริง เนื่องด้วยคุณครูประจำวิชาแรกของวันนี้มีธุระด่วนจึงสั่งงานผ่านหัวหน้าห้อง แล้วให้ทำส่งก่อนที่จะไปเรียนวิชาต่อไป
แล้วตอนนี้แก้มใสก็ได้หยิบหนังสือกับสมุดออกมาจากกระเป๋า เพื่อที่จะเตรียมทำงานตามที่ครูสั่งไว้ ทว่าเธอดันรู้สึกอยากมองคนตรงหน้าต่อไปเรื่อย ๆ เพราะเหมือนเธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
"ทำไมเอาแต่มองหน้าลุงล่ะ" กรรวีตัดสินใจถามในที่สุด เพราะเห็นเด็กน้อยตรงหน้าเอาแต่มองเขาราวกับว่ามีอะไรติดอยู่บนใบหน้า
"แค่รู้สึกคุ้น ๆ หน้าของคุณลุงน่ะค่ะ" เธอพยายามนึกแล้วแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นคนตรงหน้าที่ไหนมาก่อน
หรือเป็นเพื่อนของมะม๊าหรือเปล่านะ เป็นสิ่งเดียวที่แก้มใสคิดได้ในตอนนี้ เพราะเธอก็จำไม่ได้แล้วว่าเพื่อนของผู้เป็นแม่หน้าตาเป็นอย่างไร
ตั้งแต่เธอสี่ขวบก็ไม่เคยเห็นใครมาหาผู้เป็นแม่เลยสักคน จึงทำให้ผู้คนที่เคยเห็นในวัยเด็กค่อนข้างเลือนรางในความทรงจำ
"พ่อของหนูชื่ออะไรล่ะ ลุงอาจจะเป็นเพื่อนของเขาก็ได้" กรรวีไม่รู้หรอกว่าเพื่อนคนไหนมีลูกสาวที่น่ารักขนาดนี้ แต่ถ้าให้เดาก็คงเป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่อาจจะเคยถ่ายรูปกับเขา เพราะเพื่อนสนิทของเขายังไม่มีใครที่แต่งงานเลยสักคน จึงทำให้ตัดเรื่องของเด็กน้อยตรงหน้าที่จะเป็นลูกไปได้เลย
หรือว่าเพื่อนของเขาแอบไปมีลูกมีเมียกันนะ
"หนูไม่รู้ว่าปะป๊าชื่ออะไร แต่ปะป๊าของหนูอยู่บนฟ้า"