สะใภ้ที่แม่เขาไม่ต้องการ

“นี่จะหย่าจริงๆ ใช่ไหมหลิน” ปริณหน้านิ่วคิ้วขมวดยามที่เอ่ยออกมา

“หลินไม่เหลือใคร มีแค่เฮียคนเดียวที่เป็นที่พึ่งพิงให้หลินได้ เราเคยรักกัน เฮียพาหลินมาอยู่ด้วยในฐานะเมียที่มีทะเบียนสมรส” เธอหยุดพูดครู่หนึ่ง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“แต่พอหลินก้าวเท้าเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้ ชีวิตของหลินไม่มีความสุขอีกเลย แม่เฮียด่าหลินอยู่ทุกวันแต่เฮียก็ไม่เคยปกป้องหลินให้มากกว่านี้ เอาแต่หายหน้าไปไหนก็ไม่รู้”

เธอเจอคำดูถูกเหยียดหยามจากแม่เขา ถูกด่าทอด้วยถ้อยคำที่แสดงออกว่าเกลียดชัง

ต่อให้ทำดีสักแค่ไหนเธอไม่ได้เป็นที่รักของแม่เขา และไม่มีโอกาสได้เป็น

“ตั้งแต่หลินมาอยู่ที่นี่ จนม้าตายไปก่อนแล้วหลินยังไม่ได้ความรักจากม้าเลย แต่ถ้าม้ายังอยู่หลินก็คงจะถูกเหยียบย่ำไม่เว้นแต่ละวัน”

เธอพอแล้ว ต่อให้ไม่มีแม่ของเขาคอยบ่นคอยด่าสร้างความรำคาญใจ ต่อให้ปัญหาทุกอย่างหมดไปแล้วก็ไม่คิดจะอยู่ เพราะที่ผ่านมาความรู้สึกที่เสียไปคงไม่มีอะไรเยียวยาได้

“หลินพอแล้ว เฮียพร้อมเซ็นใบหย่าวันไหนก็ไปเจอกันที่เขต”