พิษรักรอยชัง

เมื่อคำว่า ‘รัก’ กลายเป็นคำลวง ‘พิษรัก’ นั้นจึงสร้าง ‘รอยชัง’เอาไว้ในใจของเธอ...
--------------------------

"หนูว่าเราสองคนพอแค่นี้เถอะ..."
ดวงตาคู่สวยหยาดรื้นไปด้วยน้ำใสที่เอ่อนอง เธอมองภาพของเขาผ่านม่านน้ำตาที่ทำให้เลือนราง...
ภาพของทินภัทรที่เคยใจดี อบอุ่น ไม่ชัดเจนในสายตาของเธออีกต่อไปแล้ว
ทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งลวงตา...
"หมายความว่ายังไง?" ริมฝีปากหยักของเขากระตุก
"เลิกกัน..." เธอสูดหายใจลึก เอ่ยเสียงขึ้นจมูก
นี่เขากำลังถูกทิ้งอย่างนั้นหรือ?
มินิมรายกหลังมือเช็ดน้ำใส ๆ ที่รินไหลงมา ภาพของเขาจึงชัดขึ้น
ณ เวลานี้ คนที่อยู่ตรงหน้า สีหน้า แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน
ทินภัทรกระตุกยิ้มมุมปาก...
"เลิกงั้นเหรอ? ฉันกำลังจะพูดคำนั้นอยู่พอดี"

--------------------------

"คุณไม่ใช่ผัวฉัน เราเป็นแค่คู่นอนกัน" เธอตอบกลับทันที
เกรงว่าเขาจะลืมสถานะที่ตัวเขาเองนั่นแหละเป็นคนหยิบยื่นมันให้กับเธอ
"ฉันเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของคุณ เรื่องอื่นคุณไม่มีสิทธิ์"
มุมปากหยักเหยียดยิ้ม ดวงตาคู่คมจับจ้องใบหน้าหวาน ไม่ใช่มินมิราไม่ตั้งตัว แต่เธอไร้หนทางหนีเมื่อเขาจู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยการขยับขึ้นมาคร่อมทับเหนือร่างของเธอ
"นี่คุณ!" มินมิรายกมือขึ้นดันใบหน้าคมคายที่โน้มลงมาใกล้ หัวใจเธอสั่นระรัวเพราะเดาออกว่าเขาคิดจะทำอะไร
"อย่าขัดขืน เป็นคู่นอนฉันไม่ใช่เหรอ"
ดวงตาคมวาววับขณะจับจ้องใบหน้าหวานที่สะท้อนแสงสีอุ่นที่สาดเข้ามารำไร
"ตอนนี้ก็ทำหน้าที่ของเธอซะ "