ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม

"ใครมันจะไปชอบผู้ชายอย่างนาย ที่ต้องแต่งงานเพราะคุณปู่บังคับและฉันจะหย่าภายใน 2 ปี นายกับฉันก็จะแยกย้ายกันไปเติบโต..."
"ใจเย็นครับพี่ วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม"

โครม!
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือไฟถนนที่กระพริบหรี่ ๆ อยู่เหนือหัว...ก่อนทุกอย่างจะดับวูบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาในเงียบงันของค่ำคืน
เฮือก!
"ที่นี่...ที่ไหนวะ"
"วิคเตอร์ตื่นหรือยังลูก"
เสียงหญิงวัยกลางคนดังลอดเข้ามาเตอร์เบิกตากว้างหัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ สีหน้าสับสนสุดขีดก่อนคิ้วจะขมวดแน่น
"พ่อแม่กู...ตายไปนานแล้วหนิ" เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นพร่า
เตอร์ชะงักกึก...
ในกระจกนั้นไม่ใช่ใบหน้าของเขาไม่ใช่คนที่มีกรามชัด ผิวเข้ม และรอยแผลจาง ๆ ที่หางคิ้วจากการต่อยบนสังเวียน แต่เป็นชายหนุ่มหน้าขาวจัดผิวเรียบเนียนเหมือนคนไม่เคยผ่านการต่อสู้ แววตากลมโตในกรอบหน้าเรียวที่ดูอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นเขา
"เชี่ย...นี่...ไม่ใช่กู"


"นนท์...ครบสัญญา 2 ปีมึงก็จะหย่าใช่ไหม"
"ก็เออสิวะ"
"แล้วถ้ากูท้องล่ะ"
"มึงก็ไปเอาออกสิ...ยากตรงไหน"
"ไอ้สัดนนท์...ขนาดสัตว์ยังรักลูกของมัน มึงเป็นคนประเภทไหนวะ" เตอร์ไม่รอคำตอบจากนนท์ เขาเดินเข้าห้องน้ำด้วยร่างกายที่อ่อนแรงและหัวใจที่แตกสลาย
"ถ้ามึงไม่หลอกกู...มันจะไม่มีทางเกิดเรื่องนี้แน่นอน"
"ไอ้เหี้ย...นนท์"