ม่านนครจันทรา

ชุมโจรแห่งนี้เอ็งเข้ามาแล้วอย่าริหวังว่าจะออกไปได้เลย มันเหมือนปิดตาย คนในห้ามออกคนนอกห้ามเข้าเอ็งมิเคยได้ยินรึ

"ไอ้ดินมึงไปทำอะไรให้เมียมึงโกรธวะ" เสียงทุ้มของหาญเอ่ยถามตั้งแต่ยังขึ้นมาไม่ถึงด้านบนเรือนเลย

"อะไรของมึงวะ" แดนดินถามด้วยความใคร่รู้แม้จักพอเดาได้ก็เถอะ

"มึงไปว่าอะไรเมียมึง"

"ทำไม"

"เมียมึงโกรธให้นู่นไปนั่งอยู่ท้ายชุมคนเดียวไม่ยอมกลับเรือน กูเดินลาดตระเวนเจอเข้าเลยแวะคุยด้วยถึงรู้ว่าพวกมึงมีปัญหากัน"

"ไม่อยากกลับก็เรื่องของมันสิวะเกี่ยวอะไรกับกู"

"ปกติมึงเป็นคนไม่เชื่อใครง่าย ๆ ไม่ใช่เหรอวะ คิดหน่อยวิเคราะห์ให้ดี ๆ เมียมึงเป็นคนยังไงมึงรู้ดี อีกอย่างอีกลิ่นมันเชื่อถือได้เหรอแถมตอนนี้อีเยื้องกับอีกลิ่นมันก็พวกเดียวกันนะ"

"ไม่อยากกลับก็ปล่อยมันไว้นั่น ให้ยุงหามจนรุ่งสางนู่นจะได้จำ"

"แค่ยุงหามมันไม่เท่าไหร่หรอก ถ้าหายตัวไปแล้วมึงจะหนาวกูเตือนเท่านี้แหละ"