หนี้ร้ายใคร่รัก

ราพณ์ไม่ได้ใจดี มีหนี้ก็ต้องใช้
เมื่อไม่มีเงิน ทางเดียวที่เขาจะมอบให้ คือบนเตียง
...................................................
"ไม่ล่ะ ฉันไม่อยากเสียเวลา เธอไม่มีปัญญาหามาคืนฉันหรอก"
"หมายความว่ายังไงคะ จะให้ยืมหรือไม่ให้ยืม"
อัปสราไม่อยากอ้อมค้อมแล้ว เพราะเธอมีเวลาไม่มากนัก และยังไม่เข้าใจที่ราพณ์ต้องการจะสื่อนั้นด้วย
"หมายความว่าให้ยืมก็ได้"
อัปสราเผลอยิ้มออกมา แล้วรอยยิ้มก็ต้องเลือนหายเมื่อเขาพูดต่อมาอีกว่า
"แต่แลกกับตัวเธอ"
"คุณจะให้ฉันไปขายตัวกับลูกน้องคุณหรือคะ"
ยิ่งกว่าตกใจเสียอีก ในขณะที่ราพณ์สบถออกมาแรงๆ
"ฉิบ! ขายกับฉันสิ"
"คะ?"
คราวนี้เข้าใจแล้ว แต่ยังสับสน สองแสนแลกกับตัวเธอ แปลว่าเธอไม่ต้องใช้หนี้ แต่ต้องใช้ร่างกายแทนงั้นหรือ
"อย่าแกล้งโง่ ไม่ใช่เด็กแล้วทำไมจะไม่รู้ ในเมื่อก็รู้ว่าตัวเองสวย"
อัปสรากลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ เป็นคำชมที่ทำเอาขนลุกขนพอง แก้มของเธอร้อนผ่าว หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำ ไม่รู้ว่าตกใจ ตื่นเต้น หรืออะไรแน่
"ใครๆ ก็อยากได้คนสวยจริงไหม แต่อย่าเข้าใจผิดล่ะ มันก็แค่ความใคร่"