เมียบำเรอจอมเถื่อน

เมธพนธ์...ผู้ใหญ่มีปม จอมเถื่อนสายหวาน
กรองแก้ว...เมียบำเรอผู้ทลายกำแพงหัวใจคนเถื่อน
--------------------------------------------------------------------------------------
“เธอนี่มันใจกล้าอย่างไม่น่าเชื่อ” เจ้าของห้องที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จถึงกับเป็นงงเมื่อเห็นคนที่มานั่งรอถึงขอบเตียง
สรุปใครกันแน่นะ ที่จะกดดันกันในเกมวิปลาสนี้
“ฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้คุณแล้วค่ะ” กรองแก้ววางชุดนอนชุดหนึ่งไว้ที่ขอบเตียงข้างตัวเอง ในตู้เสื้อผ้ามีแค่ชุดนอนแบบเดียวกันทั้งตู้ เป็นชุดแพรเสื้อผ่าหน้า กางเกงขายาว เอาตรงๆ ขัดกับภาพลักษณ์คนเถื่อน นี่คงเป็นความชอบส่วนตัวเวลาอยู่ตามลำพัง
“ฉันนอนแก้ผ้า!” เมธพนธ์ก็ชอบชุดที่เธอเลือกให้ ตัวบนสุดก็คือตัวเก่งที่เขาเลือกใส่นั่นแหละ แต่มันเรื่องอะไรที่เขาจะต้องเป็นเบี้ยล่างในบ้านตัวเองวะ
กรองแก้วจ้องหน้าคนที่เปลือยอก เขากอดอกไว้ตัว แค่เห็นเนื้อตัวช่วงบนที่แสนบึกบึน เธอก็ใจเต้นตึกตักไปหมดแล้ว ถ้าเขาแก้ผ้าทั้งตัวจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะไหวไหม
“เธอต้องการอะไรกันแน่” เขาจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ไม่ได้เรื่องไม่ได้ความ และเขาก็ไม่ได้หื่นขนาดที่เห็นผู้หญิงปุ๊บจะต้องมีอารมณ์ปั๊บ
จะให้ทำลูกกันเลย แม่เขาก็เข้าใจคิดนะ
“ฉันมีหน้าที่มาดูแลคุณค่ะ”
“อยากเป็นเมียจนตัวสั่นว่างั้น” เขาส่ายหน้าระอาจริงจัง เอาเถอะ ถึงจะไม่ใช่สายหื่น แต่ถ้าแม่นี่ปลุกความบ้าในตัวเขาได้ บางทีเขาก็จะสนองให้ครบทุกคนแหละ ทั้งแม่ ทั้งผู้หญิงอวดดีตรงหน้า
“ค่ะ คุณแม่บอกว่าฉันมีหน้าที่ตั้งท้อง ท่านคุยกับคุณแล้ว”
“และถ้าแม่ฉันสั่งให้เธอไปตาย เธอต้องไปไหม” เอาดีๆ เขาก็เหนื่อยนะ ไม่ได้มีอารมณ์จะทำอะไรใคร ชีวิตก็มีแต่งานที่โรงแรมในเมือง ที่โรงงานน้ำปลาร้าแล้วก็ที่โรงงานเพาะปุ๋ยที่ห่างออกไป
เขาไม่มีเวลากับเรื่องไร้สาระ มีลูกน้องต้องรับผิดชอบนับร้อยชีวิต
“ขึ้นเตียงก็แล้วกัน เดี๋ยวเราเอาๆ กันให้จบ แล้วเธอก็ไสหัวไปนอนห้องรับแขกก็แล้วกัน”