มุกชมพู

"มีอะไรรึเปล่า"
พิมพ์นาราชั่งใจอยู่สักพัก
"มี"
บอกพลางบุ้ยปากไปที่โต๊ะอีกฝั่ง มุกชมพูชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นใคร
"เฮียภีม.."
"ใช่ เธอรู้จักผู้หญิงคนนั้นรึเปล่า"
มุกชมพูพยักหน้า
"เฮียเคยบอกว่าเป็นลูกค้า"
"เฮอะ!"
พิมพ์นาราเค้นเสียงในลำคอ
"แทบจะสิงกันซะขนาดนั้น"
"........"
รู้ว่าในนี้เสียงดังแต่ทำไมต้องอิงแอบแนบชิดกันขนาดนั้นด้วย มุกชมพูกระดกเครื่องดื่มในแก้วตัวเองจนหมดซึ่งพิมพ์นาราก็ไม่ได้ห้าม
"ถึงคราวที่แกต้องตัดใจ"
มุกชมพูน้ำตารื้น
"อย่าร้องนะ เขาไม่เคยเห็นแกอยู่ในสายตาแกจะเสียน้ำตาให้คนแบบนั้นไม่ได้ ป๊าม๊าแกเขาเลี้ยงและทะนุถนอมแกมาอย่างดีแกจะมาเสียน้ำตาให้คนอื่นที่ไม่เคยเห็นค่าแกไม่ได้ เอ้ากิน อยากเมาก็กินคืนนี้ค้างที่คอนโดฉันก็ได้ แต่นับจากวันพรุ่งนี้เป็นต้นไปแกต้องเป็นคนใหม่เข้าใจ๊"
มุกชมพูพยักหน้ารัวๆ ยิ่งหันไปมองภาพบาดตาเธอก็ยิ่งเจ็บ
"จะเอาแรงเลยมั้ยรีบกินรีบน็อค "
"อืม วันนี้ขอค้างกับเธอนะ"
..........