เมียในรอยจำนน

“ลูกตัดสินใจเรื่องใหญ่ขนาดนี้ โดยที่ไม่คิดจะปรึกษาแม่สักคำเลยอย่างนั้นเหรอตาธีร์” คุณหญิงเปิดฉากด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
ธีธาดาถอนหายใจยาว เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง “ผมกำลังจะเข้ามาบอกคุณแม่ครับ ผมรักเมย์ และผมตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตกับเธอ”
“รักอย่างนั้นเหรอ” คุณหญิงแค่นเสียงหยัน “ลูกแน่ใจแล้วเหรอว่ามันคือความรัก ไม่ใช่ความหลงใหลในของแปลกใหม่ชั่วครั้งชั่วคราว ลูกกำลังจะเอาผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเป็นสะใภ้ของวรโชติภิรมย์จรรยานะ ลูกคิดถึงหน้าตาของวงศ์ตระกูลบ้างไหม”
“เมย์เป็นคนดีครับคุณแม่ และผมก็ไม่เคยสนใจเรื่องหัวนอนปลายเท้าอะไรนั่น” ธีธาดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งขึ้น
“แต่แม่สน” คุณหญิงตวาดลั่น ”ผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียลูก ต้องเพียบพร้อมทั้งชาติตระกูล การศึกษา และฐานะทางสังคม ไม่ใช่เด็กสาวชาวสวนกะโปโลแบบนั้น แม่ไม่ยอมรับเด็ดขาด”
ความอดทนของธีธาดาสิ้นสุดลง เขาไม่เคยคิดว่ามารดาของตัวเองจะยึดติดกับเรื่องเปลือกนอกเหล่านี้ได้มากถึงเพียงนี้
“นี่มันชีวิตของผมนะครับคุณแม่ ไม่ใช่เครื่องมือในการสร้างหน้าตาทางสังคมของคุณแม่”
“ลูกกล้าเถียงแม่เหรอตาธีร์ เพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว” แววตาของคุณหญิงเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยว “แม่เลี้ยงลูกมาอย่างดีที่สุด หวังให้ลูกได้เจอผู้หญิงที่คู่ควรอย่างหนูวดี แต่ลูกกลับเลือกที่จะทิ้งเพชรไปคว้าเอากรวดดินมาเชยชม”
“อย่าเอาเมย์ไปเปรียบเทียบกับใคร” ธีธาดากล่าวเสียงเฉียบขาด “สำหรับผม เมย์มีค่ามากกว่าเพชรทุกเม็ดในโลกนี้รวมกันเสียอีก”