พลาดรักสามีไร้ใจ

“แต่งงานแล้วยังไม่รู้จักพอ หมอเป็นเหี้ยไรคะ?”
“..คุณเป็นภรรยาหมอนะ ทำไมพูดจาหยาบคายแบบนี้”
“เหอะ ไม่ด่าบรรพบุรุษก็ดีเท่าไหร่แล้ว ทำไม..รับไม่ได้ขึ้นมาหรือไงคะคุณหมอ ฉันควรพูดดีด้วยใช่ไหมตอนที่เห็นคุณใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นแบบนั้น”
“..หืม คนเรียบร้อยอ่อนหวานมีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนอย่างคุณน่ะ..มีอารมณ์โมโหเป็นด้วยหรือไง หรือเกิดอาการหึงหวงผมขึ้นมาแล้ว”
“..พูดจาไร้สาระ ฉันแค่กำลังเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง เราแต่งงานกันแล้ว จดทะเบียนกันแล้ว คุณก็ควรให้เกียรติฉันในฐานะภรรยาของคุณ คงไม่ต้องให้สั่งสอนแล้วมั้งคะหมอภัทร แต่หากว่าคุณไม่รู้จักพอ..เราก็คงต้องหย่ากัน”
“ใจเย็นก่อนสิมิน”
เรื่องราวของเรา..ไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลยด้วยซ้ำ
เขาว่ากันว่า..เกิดมาเป็นผู้หญิงทั้งที สิ่งที่ต้องมีให้ได้เลยก่อนตายนั่นก็คือการได้แต่งงานกับผู้ชายที่รักเราจริง ๆ แล้วก็ใช้ชีวิตด้วยกันไปจนแก่
ทว่า..ชีวิตของมินตรากลับไม่ใช่แบบนั้น มันผิดตั้งแต่เริ่มแล้ว..
เธอต้องแต่งงานกับคุณหมอภัทรเจ้าของคลินิกชื่อดัง ทั้งยังเพอร์เฟคไปเสียทุกอย่าง ทั้งหล่อ ทั้งรวย ใคร ๆ ก็หมายปองเขาทั้งนั้น ทว่าท่าทางเย็นชาของเขายืนยันได้เป็นอย่างดีว่าไม่ชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น
แต่เพราะคำสัญญาของรุ่นปู่และรุ่นย่าของพวกเราเราก็เลยต้องมาแต่งงานกัน จะไม่แต่งก็ไม่ได้ เธอเลือกอะไรไม่ได้เลย
ในเมื่อมันเลือกไม่ได้ เธอจึงทำได้เพียงทำหน้าที่ตัวเองให้ดี เป็นภรรยาที่เหมาะสมกับเขา เป็นคนที่คู่ควรกับเขา แต่ก็นะเธอเองก็มีคุณค่าในตัวเอง ไม่ใช่ผู้หญิงหน้าโง่ที่จะยอมให้ผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาย่ำยีจิตใจเธอ อะไรเธอก็ยอมได้ แต่ไอ้เรื่องการนอกใจเนี่ย..ขอไม่รับเอาไว้แล้วกัน
ในเมื่อไม่ให้เกียรติเธอในฐานะภรรยา เธอก็จะไม่ให้เกียรติเขาในฐานะสามีเหมือนกัน!